Odette Filippone

Odette Filiponne was een Belgisch architect. In 1950 behaalde ze als tiende haar diploma aan La Cambre in Brussel. Daarvoor studeerde zij beeldhouwkunst aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten in Brussel. Vanaf 1946 volgde zij de architectuurcursussen van Louis-Herman De Koninck en Jean de Ligne in La Cambre. Tot voor 1953 werkte Odette Filippone autonoom. In die periode realiseerde ze het huis Hamaide in Elsene. Dit project werd pas 13 jaar na de bouw gepubliceerd in een nummer van het tijdschrift Femme d'Aujourd'hui, gewijd aan vrouwelijke architecten.

In 1953 richtte zij samen met haar toekomstige echtgenoot Jean-Pierre Blondel en Lucien Jacques Baucher het kantoor "Baucher-Blondel-Filippone" op, dat actief bleef tot in de jaren 1960. Hun werk bestaat hoofdzakelijk uit woningbouw, vooral hoogbouw in Brussel. Het bureau heeft ook een belangrijke rol gespeeld in de Expo 58-projecten. Hun werk wordt ook gekenmerkt door een focus op binnenhuisarchitectuur. De drie architecten hielden zich ook bezig met stedelijke vraagstukken en ontwierpen verschillende stadsplannen, met name voor een prijsvraag voor de ontwikkeling van de campus Plaine - VUB/ULB in 1970. Zij waren ook verantwoordelijk voor verscheidene openbare voorzieningen, voornamelijk in de jaren 1970.
In 1954 trouwde Odette Filiponne met Blondel. Ze leidde samen met Blondel het bureau AUA, dat tot in de jaren 1980 actief was.

Tijdens haar loopbaan kreeg Filippone regelmatig erkenning, vaak samen met Blondel. Hun gezamenlijke projecten werden meermaals bekroond en in architectuurtijdschriften werd haar naam meestal vermeld. Toch kreeg Blondel in de vakliteratuur vaak meer zichtbaarheid. Een voorbeeld hiervan is het boek Bouwen in België (1971) van Bekaert en Strauven, waar zijn biografie driemaal langer is dan die van Filippone, en waar haar tekst begint met de vermelding “echtgenote van Jean-Pierre Blondel”. Haar erkenning werd dus vaak gekaderd in relatie tot haar echtgenoot, eerder dan op basis van haar eigen architecturale kwaliteiten. Een correctie op dit beeld volgde met het boek Baucher-Blondel-Filippone – trois architectes modernistes (2011) van Irene Lund en Maurizio Cohen. Daarin worden Filippone en Blondel als gelijken behandeld en krijgt de genderdimensie van hun professionele samenwerking bijzondere aandacht.