Organisatie, École nationale supérieure d'Architecture et des arts décoratifs de La Cambre (ENSAAD)

Het Institut supérieure des Arts décoratifs (ISAD) werd in 1926 opgericht door de overheid, onder impuls van de socialistische minister Camille Huysmans en Henry Van de Velde. De lessen vonden plaatsen in de Abdij van Ter Kameren te Brussel, gelegen aan de Louizalaan. Deze groeide uit tot een ‘citadel’ van moderne architectuur, aangevoerd door Henry Van de Velde tussen 1926 en 1936, geïnspireerd op zijn ervaringen in Weimar. De schoolde telde 80 leerlingen vanaf het eerste schooljaar in 1927 en een diversiteit aan kunstopleidingen. De eerste architecten studeerden er af vanaf 1930 en werden er onderwezen door befaamde architecten zoals H. Hoste, V. Bourgeois en L.H. De Koninck.

Van de Velde werd opgevolgd door Herman Teirlinck. La Cambre voedde zich met maatschappelijke en culturele evoluties, en de aandacht van het onderwijs kwam steeds meer te liggen op de ontwerpkwaliteiten. Er werd kort na de oprichting ook stedenbouw gedoceerd: van 1927 tot 1929 door Louis Van der Swaelmen en van 1929 tot 1940 door Raphaël Verwilghen. In 1938 werd naam van de school veranderd van ISAD naar École Supérieure d’Architecture et des Arts Décoratifs (ENSAAD), waarmee Architectuur een meer prominente plaats kreeg in de naam van de school. De derde directeur van La Cambre was Leon Stynen (1950-1964). Hij werd opgevolgd door R.L. Delevoy (1965-1979), die de eigenheid van de school behield en ze een stem gaf in de toenmalige stedenbouwkundige debatten in Brussel. De school werd in 1967 hernoemd tot Ecole nationale supérieure d’Architecture et des Arts visuels (ENSAAV).

Als gevolg van de wet van 18 februari 1977 en het koninklijk besluit van 29 december 1977 werd beslist om de architectuuropleiding, georganiseerd aan het Institut Supérieur d’Architecture, af te splitsen van de school. Als gevolg van deze splitsing veranderde de naam van de school in 1979 naar Ecole Nationale Supérieure des Arts Visuels (ENSAV). Als gevolg van de verzelfstandiging van de architectuuropleiding bood ENSAV enkel nog opleidingen hoger onderwijs aan. Het KB van 31 augustus 1978, dat het hoger kunstonderwijs opdeelde in drie graden (met vastgelegde studieduur) was daardoor op het volledige instituut van toepassing. De studieduur van alle opleidingen aan de ENSAV bestond uit een eerste cyclus van drie en een tweede cyclus van twee studiejaren en werd gecategoriseerd als Hoger Kunstonderwijs van de derde graad.

De school kende een moeilijke periode, maar kon in 1980 heropenen als Insitut supérieur d’Architecture de l’Etat (ISAE), met P.E. Vincent als directeur. Het onderwijsaanbod werd in die periode aanzienlijk uitgebreid. De volgende ateliers werden gegeven: 'peintures et recherches tridimensionnelles', 'espaces urbains et ruraux', 'gravure et illustration du livre', 'dessin et stimulation graphique', 'sérigraphie', 'sculpture', 'sculpture et recherche des objets en métal', 'sculpture souple', 'céramique', 'communication graphique', 'photographie', 'design graphique et typographie', 'design industriel', 'mobilier et agencement', 'cinématographie', 'scénographie', 'reliure et dorure', 'restauration et conservation des oeuvres d’art', 'création textile', en 'stylisme et création de mode'. De school werd daarna achtereenvolgens geleid door Joseph Noiret (1980-1992), France Borel (1992-2002), Caroline Mierop (2003-2017) en Benoît Hennaut (2017-).