Moniek Bucquoye

Moniek Bucquoye volgde een academische opleiding als industrieel ingenieur textiel- en polymeertechnologie in Gent en Delft en een opleiding menselijke ecologie aan de VUB. Later behaalde ze ook een diploma kunstgeschiedenis. Sinds haar opleiding in Delft was zij geïnteresseerd in het technische aspect van design. Ze noemde zichzelf een ‘materiaalfreak’ en bekeek design vooral vanuit het standpunt van hoe het gemaakt is, met welke materialen, en of het reproduceerbaar is. In die zin nam ze een bijzondere positie in het Vlaamse vormgevingslandschap in, dat in zijn discoursontwikkeling toch werd gedomineerd door kunsthistorici.

Ze begon haar carrière in 1970 in Chili (technische coöperatie) en werkte tussen 1975 en 1985 als expert in opdracht van de Verenigde Naties in Cyprus, Indonesië, Mexico, Burkina Faso, China, Ecuador en Sierra Leone. Van 1973 tot 1984 was zij docent productontwikkeling aan het Hoger Instituut voor Bouwkunst en Stedenbouw te Antwerpen. Ze was ook gastdocent aan de Universidad de la Plata, Universidad de Buenos Aires, Universidad de Belgrano (Argentinië), Ecole du Design in Strassbourg (Frankrijk), Université de Montreal (Canada) en Universidad de Quito (Ecuador). Ze gaf ook les aan de Domus Academy in Italië.

Van bij het begin van haar loopbaan bouwde Bucquoye een breed nationaal en internationaal netwerk uit. Ze was zowel critica, lesgeefster, cultuur- en tentoonstellingsmaker. Sinds de jaren 1980 was zij sterk aanwezig in de Belgische designwereld, voornamelijk door haar werk als journalist en auteur voor bladen als Knack en Actief Wonen. Ze was co-auteur van enkele technische boeken en actief als designjournalist voor o.a. Knack, Projekt & Interieur, Interni en Actief Wonen en was redacteur van het Nederlandse tijdschrift Mobilia. Ze verzorgde een tijd een rubriek 'Woonwijs' in de Gazet van Antwerpen. Ze organiseerde voordrachten over design in binnen- en buitenland en schreef en presenteerde programma's over woninginrichting voor de BRT.

Als ruggensteun voor haar auteurschap en curatorschap, en in navolging van het Nationaal Documentatiecentrum voor de Kunstambachten, startte Bucquoye in 1980 met het aanleggen van een documentatiereeks over personen en organisaties. De reeks differentieerde enerzijds Belgische en buitenlandse actoren en maakte anderzijds het onderscheid tussen ontwerpers en organisaties, en dan vooral bedrijven.

Ze startte in 1981 als projectmedewerker voor de Biënnale Interieur in Kortrijk. Verder is haar praktijk als curator invloedrijk, vooral omwille van haar werk voor en directeurschap van Interieur Kortrijk. Van 1982 tot 1987 was zij verantwoordelijk voor de public relations. In 1983 was zij als stichter betrokken bij de oprichting van de Vlaamse Vereniging van Ontwerpers (VVVO) en was zij beheerder van het Belgisch Instituut voor Design. In 1987 werd ze directeur van de organisatie. Bovenal drukte Bucquoye haar stempel op het designgebeuren in België als directeur van Interieur, de designbiënnale in Kortrijk, van 1981 tot 1994.

Ze was een tijd lang consulent voor Vitra en Design Museum Gent. Ze werkte als curator ook mee aan verschillende tentoonstellingen, waaronder in het Design Museum Gent. Ook trok ze lange tijd het Designcentrum Vlaanderen, een vzw achter het Design Museum Gent die onder andere het aankoopbeleid van het museum mee stuurde en er internationale projecten mogelijk maakte.

Ze stuurde mee het beleid tijdens de acht jaar waarin ze voorzitter was van de Commissie Architectuur en Vormgeving van de Vlaamse Gemeenschap. Ze was acht jaar voorzitter van de Commissie Architectuur en Vormgeving, Ministerie van de Vlaamse Gemeenschap, Afdeling Beeldende Kunsten en Musea en was lid van de International Committee of Architectural Critics (CICA).

In 2012 kwam de documentatiereeks terecht bij het Design Museum Gent, waar ze verder werd aangevuld door Bucquoye tot haar overlijden in 2022. Het pakket telt bijna 2000 dossiers en heeft betrekking op vormgevingsvelden zoals interieurontwerp, industrieel ontwerp, textielontwerp en juweelontwerp. Haar archief met documentatie over naoorlogs design wordt bewaard in het Design Museum Gent.

Moniek was een verzamelaar van papieren. Ze had onder meer een verzameling sinaasappelwikkels die te zien was in 'De kubieke meter' van het STAM in 2016.