Elisabeth Prins

In 1926 startte Elisabeth Prins met de opleiding moderne decoratieve kunsten aan de Fernand Cocq-school in Elsene waar ze les kreeg van Henriette Bosché (1872-1949). Vanaf 1926 studeerde ze decoratieve kunsten in Brussel, en dat onder meer aan de Académie Royale des Beaux-Arts en het École Nationale Supérieure d’Architecture et des Arts Décoratifs de La Cambre, waar ze lessen in esthetiek volgde bij Victor Bourgeois (1897-1962) en lessen meubelkunst bij Antoine Pompe (1873-1981). Tijdens haar opleiding leerde zij ook haar toekomstige echtgenoot Gustave Herbosch kennen. Andere studiegenoten waren onder andere P. Michel, Riri Berckmans, E. Contoux en J. Delbecq. In 1931 behaalde ze een diploma ornamentiek met onderscheiding.

Na haar afstuderen startte zij in 1932 haar loopbaan als interieurontwerper etalagist bij de meubelmakerij De Coene in Kortrijk. Nadien ging ze verder op zelfstandige basis. Ze tekende
voornamelijk meubelsets en interieurs voor Brusselse winkels, de Nationale Bank in Antwerpen en Brussel en voor het museum van Dinant. In 1937 stelde ze, samen met met Jean Iwens en Maxime Wynants een collectie meubelen voor arbeiders tentoon in het Belgisch paviljoen op de Wereldtentoonstelling van Parijs. Na de Tweede Wereldoorlog was ze voornamelijk actief als binnenhuisarchitecte. Ze werkte onder andere samen met haar echtgenoot, de architect Gustave Herbosch (1908-1976). Zo ontwierpen zij in 1955 samen hun eigen woning in Ukkel. Van 1968 tot het einde van haar loopbaan in 1976 werkte Elisabeth Prins ook als docent. Ze gaf lessen textiel aan het Institut Bischoffsheim in Brussel. Ze bracht met haar studenten onder andere een bezoek aan het atelier van de textielkunstenares en ontwerper Tapta. Ze was ook lid van de Nationale Vrouwenraad van België.

Het CIVA beheert een archief op haar naam en op naam van haar echtgenoot. Het archief bevat onder andere tekeningen, schilderijen, foto's en academische werken uit haar jaren aan La Cambre.