Antoine Pompe

Antoine Pompe neemt een uitzonderlijke rol in binnen de Moderne Beweging. Hij stelde de functionalistische principes in vraag en verzette zich tegen imitaties uit het verleden, om te komen tot een 'architectuur van rede en gevoel'. Hij volgde de opleiding tekenen aan de Academie van Brussel van 1885 tot 1890 en volgde ook een opleiding toegepaste kunsten aan de Kunstgewerbeschule in München van 1891 tot 1893. Na zijn studies werkte hij bij verschillende bedrijven als ontwerper van toegepaste kunstvoorwerpen, waaronder bij de ateliers van Victor Horta en George Hobé. In het atelier van Hobé vanaf 1899 maakte hij kennis met Lener en Bodson.

Zijn eerste grote realisatie was de orthopedische kliniek van Van Neck in Sint-Gillis (1910) en deze valt op door de originaliteit en ondersteuning van het programma zonder herkenbare stilistische referenties. Vervolgens associeerde hij zich met Bodson van 1910 tot 1921. Ze deelden hetzelfde maatschappelijk engagement en realiseerden technisch inventieve constructies. Ook namen ze actief deel aan de wederopbouw na de Eerste Wereldoorlog, met onder andere een plan voor de wederopbouw van Dinant (1915-19) en de uitvoering van een deel van de tuinwijk in Roeselare (1919). Pompe ontwikkelde in 1921 een inventief bouwprocédé op basis van geprefabriceerde holle betonblokken. Wanneer publieke opdrachten uitbleven, richtte hij zich op villa's en kleine apartementsgebouwen, die getuigen van een streven naar een menselijke en gevoelsmatige omgang met architectuur. In een onuitgegeven publicatie klaagde hij het waanbeeld van het functionalisme aan. Andere bekende werken van Pompe zijn de Bataviawijk (1919) en de tuinwijken in Anderlecht, Sint-Lambrechts-Woluwe en Sint-Pieters-Woluwe.

Antoine Pompe werd vanaf 1927 docent aan La Cambre. Van bij de start van het eerste schooljaar van het ISAD in 1927 tot aan zijn pensioen in 1939, verzorgde hij het toenmalige atelier du cours de dessin technique, de voorloper van de opleiding mobilier & agencement.