Antoine Pompe

Antoine Pompe neemt een uitzonderlijke rol in binnen de Moderne Beweging. Hij stelde de functionalistische principes in vraag en verzette zich tegen imitaties uit het verleden, om te komen tot een 'architectuur van rede en gevoel'. Hij verwierf zijn opleiding in de architectuur in Brussel (1885-90) en München (1891-93). Nadien werkte hij bij verschillende bedrijven als ontwerper van toegepaste kunstvoorwerpen. Hij was een erg talentvol tekenaar en zo was hij actief in het atelier van Horta en Hobé. In het atelier van Hobé vanaf 1899 maakte hij kennis met Lener en Bodson. Zijn eerste grote realisatie was de orthopedische kliniek van Van Neck in Sint-Gillis (1910) en deze valt op door de originaliteit en ondersteuning van het programma zonder herkenbare stilistische referenties. Vervolgens associeerde hij zich met Bodson van 1910 tot 1921. Ze deelden hetzelfde maatschappelijk engagement en realiseerden technisch inventieve constructies. Ook namen ze actief deel aan de wederopbouw na de Eerste Wereldoorlog, met onder andere een plan voor de wederopbouw van Dinant (1915-19) en de uitvoering van een deel van de tuinwijk in Roeselare (1919). Pompe ontwikkelde in 1921 een inventief bouwprocédé op basis van geprefabriceerde holle betonblokken. Wanneer publieke opdrachten uitbleven, richtte hij zich op villa's en kleine apartementsgebouwen, die getuigen van een streven naar een menselijke en gevoelsmatige omgang met architectuur. Hij werd vanaf 1927 docent aan La Cambre en klaagde in een onuitgegeven publicatie het waanbeeld van het functionalisme aan.