Paul Emile Vincent

Paul Emile Vincent behoorde tot de eerste groep naoorlogse generatie modernisten, die functionaliteit verbonden met een subjectieve plasticiteit. Zijn oeuvre bevat zowel vrijstaande woningen, flatgebouwen en scholen. Hij studeerde af aan La Cambre in 1947 waar hij onder andere les kreeg van Victor Bourgeois. Hij liep stage bij Leon Stynen, waarna hij zich associeerde met Roger De Winter.

Hij was medeoprichter van het tijdschrift 'Architecture'. Hiervoor stelde hij tevens twee nummers samen over scholenbouw, in 1952 en 1960.

Hij richtte het bureau Nouvelle Architecture (Groupe NA) op met de architecten Eliane Havenith, Jean Stuyvaert en Willy Van der Meeren in 1953. Het jaar daarop engageerde hij zich als lid van de jongerenafdeling van CIAM (Congrès Internationaux d’Architecture Moderne). Hij werd ook ondervoorzitter van de SBUAM (Société Belge des Urbanistes et Architectes Modernistes). In 1968 richtte hij zijn eigen bureau op. Vanaf 1956 was Vincent verbonden aan La Cambre. In 1968 werd hij directeur van La Cambre.