Organisatie, Intercommunale Maatschappij van de Linker Scheldeoever (IMALSO)

Het probleem van de aanleg van Linkeroever ging samen met het zoeken naar een oplossing voor een vaste verbinding tussen de beide Scheldeoevers. De definitieve oplossing voor het probleem van de vaste oeververbinding werd uiteindelijk het doel van IMALSO, opgericht in 1929 (Wet betreffende de aanleg van een tunnel onder de Schelde in Antwerpen en de inrichting van de Linkeroever). Het was een instelling van openbaar nut van het Ministerie van Openbare Werken. In deze "Intercommunale Maatschappij van de Linker Scheldeoever", zetelden de Belgische Staat, de provincies Antwerpen en Oost-Vlaanderen, de steden Antwerpen en Sint-Niklaas en de gemeenten Zwijndrecht, Melsele, Beveren en Burcht.

De taak van IMALSO bestond uit het bouwen, onderhouden en exploiteren van de tunnels enerzijds, en het valoriseren en verkopen van de gronden op Linkeroever anderzijds. De intercommunale voerde dus activiteiten uit die veel breder gingen dan enkel rond ruimtelijke ordening; het werkte ook rond huisvesting, economie, gemeenschaps- en nutsvoorzieningen, infrastructuur en mobiliteit. De eerste voetgangers- en voertuigentunnels werden ontworpen door architect Emiel Van Averbeke en in 1933 plechtig ingehuldigd. Na de opening stond IMALSO in voor het beheer van de tunnels en ook voor het innen van tol bij de Waaslandtunnel, tot 31 juli 1958. Ook in 1933 werd door IMALSO een internationale wedstrijd uitgeschreven voor de aanleg van een nieuwe stad op Linkeroever. Deze wedstrijd trok gerenommeerde architecten aan, waaronder Le Corbusier. De meeste inzendingen, waaronder die van Le Corbusier, Paul De Heem en Emiel Van Averbeke, werden om verschillende redenen afgekeurd (te duur, te visionair, te risicovol). Uiteindelijk kreeg Linkeroever vanaf de jaren 1950 geleidelijk vorm zonder een duidelijke stedenbouwkundige visie.