Sea Trade Center, Zeebrugge, 1988

Na de infrastructuurwerken voor de nieuwe zeehaven van Zeebrugge wilde het havenbestuur een representatief terminalgebouw bouwen dat de plek markeert, gelegen op de uiterste punt van de nieuwe pier, drie kilometer ver in de zee. Om optimaal de kansen te benutten, besloot de tijdelijke vereniging 'Zeebouw-Zeezand' (aannemersconsortium dat de nieuwe haven in opdracht van de staat heeft gebouwd) hiervoor een meervoudige opdracht uit te schrijven. Negen architecten werden uitgenodigd. De keuze van deze architecten is gebaseerd op de affiniteit die hun werk met soortgelijke opdracht heeft. "Een internationale haven was het aan zichzelf verplicht haar keuze internationaal te maken. Ze hoopt daarmee niet alleen een schitterend gebouw voor Zeebrugge te verkrijgen, maar ook in het hele land de architectuur te stimuleren". De opdrachtgevers lieten zich bijstaan door een adviesraad (zie onder jury).
De opdracht behelst een globaal stedenbouwkundig bebouwingsplan voor het gebied en het ontwerp voor een terminalgebouw en een loods. Het landschap moest zo gestructureerd worden dat het de mogelijkheden ervan versterkte. Het terminalgebouw moest een karakteristiek, beeldbepalend gebouw worden, "dat aansluit bij het dynamisch gebeuren van de haven en tevens de herinnering van de eeuwenoude geschiedenis van Brugge als haven en handels- en kunstcentrum in zich opneemt". Behalve aan landschappelijke en stedenbouwkundige eisen moest het ook voldoen aan tal van technische eisen en bestand zijn tegen de hoge mobiliteitsdruk en de klimatologische omstandigheden van het kustgebied.
Einde 1988 werden negen architecten uitgenodigd om de nieuwe terminal te ontwerpen: Tadao Ando en Fumihiko Maki uit Japan, Santiago Calatrava uit Spanje, Norman Foster uit Groot-Brittannië, Frank O. Gehry uit de Verenigde Staten, Rem Koolhaas uit Nederland, Aldo Rossi uit Italië, Charles Vandenhove en Bob van Reeth uit België. Vijf van hen - Koolhaas, Maki, Rossi, Vandenhove en Van Reeth - dienden een project in.
Op 29 maart 1990 werd voor het project van Koolhaas gekozen.