Geert Bekaert

Bekaert volgde bij de jezuïeten opleidingen in de klassieke filologie, kunstgeschiedenis, theologie en filosofie. Vanaf 1950 publiceerde hij over kunst en architectuur, eerst in De Linie, daarna ook in Streven en De Nieuwe Gids. In 1958 was Bekaert curator van de tentoonstelling Ars Sacra in de Sint-Pieterskerk in Leuven, in samenwerking met kunst- en designcriticus K.N. Elno. Daarna speelde hij tot diep in de jaren zestig een cruciale rol in de discussie en de theorievorming over geseculariseerde kunst enerzijds, en over nieuwe, moderne kerkarchitectuur anderzijds. Over het eerste thema publiceerde hij in 1966 het boek 'Pop. Het wezen van de kunst'. Over kerkenbouw verscheen zijn eerste grote boek bij uitgeverij Lannoo in 1967 onder de titel 'In een of ander huis. Kerkbouw op een keerpunt'.

Bekaert doceerde tot in de jaren 1990 aan verschillende academies, hogescholen en universiteiten in België en Nederland, zoals de Academie van Bouwkunst in Amsterdam, de Technische Universiteit Delft, de Limburgse Academie voor Bouwkunst in Maastricht, het Nationaal Hoger Instituut voor Bouwkunst en Stedenbouw in Antwerpen, de Technische Universiteit Eindhoven en de Katholieke Universiteit Leuven. In 1971 was hij curator van de reizende tentoonstelling 'Bouwen in België 1945-1970', die voor het eerst een kritisch en omvattend beeld gaf van de naoorlogse architectuurproductie in België. In de bijhorende catalogus schetste Bekaert samen met architect Francis Strauven het landschap van de Belgische architectuur als een verdrongen maar bijzonder en vaak kwalitatief hoogwaardig veld van realisaties. In 1972, na zijn uittrede bij de jezuïeten, werd Bekaert curator van de architectuurpublicaties bij de Luiks-Parijse uitgeverij Pierre Mardaga. Onder zijn redactie verschenen Franse vertalingen van zowel hedendaagse als historische auteurs. In 1988 werd het oeuvre van Bekaert voor het eerst uitvoerig bekroond: voor zijn nieuwste boek over kerkenbouw, 'Landschap van kerken', kreeg hij zowel de prijs voor het Essay van de provincie Antwerpen, als de prijs van de krant De Standaard voor het beste boek. Hetzelfde jaar ontving hij de Rotterdam-Maaskantprijs, de belangrijkste onderscheiding die een architecturaal of architecturaal-theoretische oeuvre in de Nederlanden ten deel kan vallen.

Van 1967 tot 1989 maakte Bekaert met de Belgische regisseur Jef Cornelis verschillende films voor de openbare Belgische televisieomroep, zoals een documentaire over de Nederlandse architect Rem Koolhaas en diens bureau Office for Metropolitan Architecture. Bekaert was van 1990 tot 1995 nog hoofdredacteur van het architectuurtijdschrift 'Archis', en was tussen 1991 en 1999 voorzitter van de Stichting Interieur in Kortrijk. Bekaert was lid van de jury van de internationale prijsvraag tijdens de biënnale INTERIEUR 84 en INTERIEUR 86. Tijdens INTERIEUR 88 was hij eregast en mede verantwoordelijk voor de selectie van de exposanten. Bekaert was in 1996 medeoprichter van het Centrum voor Architectuur en Design (CAD). In 1998 werd hij aan de Rijksuniversiteit Gent gehuldigd met een eredoctoraat. In 1999 werd hij tijdelijk president van het pas opgerichte Vlaams Architectuurinstituut. In 2002 werd hij bekroond met de Frank Devienne Lifetime Achievement Award. In 2006 verwierf de UGent de volledige bibliotheek met archief (ongeveer 20 000 titels) van Bekaert. Dit archief bracht men onder in de nieuw ingerichte faculteitsbibliotheek Ingenieurswetenschappen en Architectuur.