Elisabeth Vanhoegaerden

Elisabeth Vanhoegaerden volgde lessen borduren, confectie en industrieel tekenen aan de beroepsschool voor meisjes van Les Sœurs de l'Enfant Jésus in Etterbeek.
Waarschijnlijk zette ze nadien, in 1912, haar opleiding verder aan de Academie voor Schone Kunsten in Brussel. Daar leerde zij haar toekomstige echtgenoot, architect Louis-Herman De Koninck (1896-1984), kennen. Ze ontwierp onder andere behangpapier en tapijten met florale motieven. In 1917 was zij ook verantwoordelijk voor het ontwerp van een behangpapier voor een van de meubelprojecten van haar echtgenoot. Haar ontwerpen voor behang behang en tapijten beïnvloedden ook De Konincks meubel- en interieurontwerpen en transformaties voor hun eigen appartement (1918), het Van Hamme huis (1920), Villa à Campo (1921), wijnbar Perroquet (1922), en de tuinwijk voor veteranen in Dour (1922). Het is niet duidelijk wat haar rol was binnen de architectuurpraktijk van De Koninck en er is verder weinig bekend over de omvang van haar persoonlijke oeuvre. Haar beperkte archief maakt deel uit van het archief van haar echtgenoot en bevat kantontwerpen, ex-librissen, een affiche en decoratieve tekeningen.