Désiré François

Désiré François is geboren in 1900 te Brussel. Zijn vader is een Fransman en zo behoudt Désiré tot in 1952 dezelfde nationaliteit. Zijn studies tot architect vinden plaats aan diverse Brusselse instellingen (Ecole Saint-Luc, Ecole Indutrielle de la ville de Bruxelles en de Academie). Na de oorlog werkt hij eerst voor het Koning Albertfonds. Tussen 1926 en 1928 doceert hij vervolgens aan de Ecole Industrielle de Bruxelles. 1928 is daarnaast ook belangrijk omwille van omvangrijke opdrachten en de contacten die hij hierdoor legt met het milieu van textielbaronnen. Vervolgens vertrekt hij in 1929 naar Belgisch Congo, waar hij werkzaam is als architect en later als ‘chef de section’ in opdracht van de ‘Société Coloniale de Construction’ (Socol). Hierdoor kon hij zich oefenen in stedenbouw via opdrachten omtrent spoorwegen, mijnuitbating, hotelbouw en havenbouw. Daarnaast is zijn kritische en theoretische benadering van de Congolese architectuur en stedenbouw van belang. Bij zijn terugkeer in 1931 vestigt hij zich in Middelkerke. Hier gaat hij op zoek naar originele ontwerpen met betrekking tot vakantiewoningen en andere toeristische gebouwen. Zijn voorkeur ging uit naar een vernieuwende vormgeving met moderne materialen, zoals gewapend beton. Het hoogtepunt uit zijn oeuvre is de villa Clarté (1936) op de Zeedijk van Middelkerke, die breekt met de verouderde vormentaal van vakantiewoningen aan zee. Toch is het vaak de opdrachtgever die de creativiteit van de werken zal bepalen. Zijn zoeken naar vernieuwing mondt uit in de opvallendste kenmerken van zijn stijl, namelijk gebruik van het platte dak, metalen schrijnwerk met fijne profilering, gewapend beton en gevelbepleistering en ten slotte een pergola op de bovenste verdieping. Deze elementen zijn ook terug te vinden in zijn realisaties in Oostende, zoals villa Marie op de zeedijk van Mariakerke. Tijdens de Tweede Wereldoorlog is hij actief in de Gezondheidscommissie van Middelkerke en wordt hij belast met een onderzoek naar de toestand van de woningen en watervoorziening, en het opstellen van een kaart met alle straatnamen van de gemeente. Het opmeten van oorlogsschade wordt hem ook toevertrouwd. Zijn creativiteit wordt echter weer geprikkeld door het ontwerp voor een nieuw casino in 1946. Zijn modern voorstel wordt echter afgewezen ten voordele van een plan van Vereecke. Deze teleurstelling oefent een sterke invloed uit op zijn latere ontwerpen, die veel originaliteit zijn verloren. Hij blijft wel nog begaan met een theoretische benadering van architectuur, zoals een zoektocht naar de ideale bungalow. François beëindigt zijn professionele activiteiten in 1971 en komt in 1985 te overlijden. Duidelijk is dus dat zijn oeuvre gekenmerkt wordt door een diversiteit aan stilistische invloeden en typologieën, verbonden met zijn afwisseling van geografische perspectieven, namelijk Brussel, Belgisch Congo en Middelkerke.