André Claessens

André Claessens was een overtuigd modernist en behoorde tot de meest progressief ingestelde architecten uit het Gentse van zijn generatie. Zo was hij een van de zeven Gentse architecten die lid waren van de S.B.U.A.M. In zijn ontwerpen deinsde hij niet terug voor technisch gewaagde constructies. Typisch modernistisch is ook zijn interesse in de problematiek van het urbanisme. Het hoogtepunt van zijn carrière lag tussen het einde van de jaren 1920 en het einde van de jaren 1930. Toch was Claessens niet dogmatisch modern. Zo had hij bijvoorbeeld geen problemen met het verzoenen van traditionele elementen (bijvoorbeeld een rieten dak) met een functionele planindeling en modern comfort. Hij ontwikkelde in de jaren 1920 en 1930 een geheel eigen stijl, die tot vandaag in het oog springt en verrassend fris en modern aandoet. Hij kan tot de gematigde modernisten gerekend worden, waarbij 'gematigd' geen synoniem was voor 'braaf' of 'saai'. In tegenstelling tot veel van zijn collega's was Claessens eerder liberaal dan socialistisch ingesteld. Zijn opdrachtgevers vinden we voornamelijk bij de begoede middenstand en de hogere burgerij. Van zijn hand zijn er dan ook geen utopische tuinsteden of sociale woningbouwprojecten gekend, wel rijhuizen, bedrijfsgebouwen, kantoren, appartementsgebouwen, winkels en villa's. Daarnaast ontwierp hij ook meubels, kantoor- en winkelinrichtingen, aankleding van bioscoopzalen en grafarchitectuur.

Hij nam deel aan de 'Exposition Internationale des Arts Décoratifs' in Parijs in 1925. Hij behoorde tot de delegatie van de Gentse Academie. Later zetelde hij regelmatig in de jury van wedstrijden van de Gentse Academie.