Meer info
Ordening
In de jaren 1970 werd het volledige plannenarchief van Lemaire door Michel Mairlot voor de eerste maal geïnventariseerd. Bij deze inventarisatie bleef de originele ordening van de dossiers behouden, maar werd wel het grootste deel van de plannen voorzien van een stempel met een nummer, nl.: coll. R.L. n° -/-/-. De classificatie gebeurde op basis van de plaatsnamen. Elke stad of gemeente kreeg een nummer, met daarnaast een volgnummer per project en een volgnummer per plan. Aanvullend werd bij deze eerste ontsluiting per dossier een fiche opgemaakt met een summiere beschrijving van de bewaarde plannen waarbij reeds een aantal dossiers als 'Helleputte-projecten' werden geïdentificeerd.
Bij het inventarisatieproject van het KADOC werd deze ordening en nummering volledig behouden. Niet genummerde documenten kregen een volgnummer binnen de bestaande dossiers; documenten die in verkeerde dossiers terecht waren gekomen, werden bij de juiste projecten ondergebracht en uit de dossiers met nog niet-geïdentificeerde plannen werden enkele tientallen plannen gelicht en bij de respectievelijke dossiers gevoegd. Verder werd het volledige fonds Lemaire doorzocht op zoek naar plannen van Helleputte. Zo kwamen nog bijna 200 documenten aan het licht die eveneens binnen de bestaande ordening werden opgenomen.
Bij de eigenlijke inventarisatie werd geopteerd voor een "document-benadering": voor elk plan werd in een geautomatiseerd bestand een inventarisfiche uitgewerkt. Hierop werd het volledige plan beschreven, met gegevens over de aard (opmeting, schets, voorontwerp, ontwerp, uitvoeringstekening enz.), de voorstelling (grondplannen, doorsneden, aanzichten enz.), de afmetingen en de aantekeningen zoals titels, data, signaturen enz. Alleen van de schetsen werd geen aparte fiche opgesteld. Per project/dossier is er dus een beschrijving van elk plan en een lijst met de belangrijkste gegevens van alle schetsen.
Daarnaast werd van elk dossier een samenvattende fiche opgesteld en in het Libis-systeem ingevoerd. Daar kan op persoonsnaam, op plaats, op datum en op trefwoorden (bv. type van gebouw) worden gezocht.
Bij het inventarisatieproject van het KADOC werd deze ordening en nummering volledig behouden. Niet genummerde documenten kregen een volgnummer binnen de bestaande dossiers; documenten die in verkeerde dossiers terecht waren gekomen, werden bij de juiste projecten ondergebracht en uit de dossiers met nog niet-geïdentificeerde plannen werden enkele tientallen plannen gelicht en bij de respectievelijke dossiers gevoegd. Verder werd het volledige fonds Lemaire doorzocht op zoek naar plannen van Helleputte. Zo kwamen nog bijna 200 documenten aan het licht die eveneens binnen de bestaande ordening werden opgenomen.
Bij de eigenlijke inventarisatie werd geopteerd voor een "document-benadering": voor elk plan werd in een geautomatiseerd bestand een inventarisfiche uitgewerkt. Hierop werd het volledige plan beschreven, met gegevens over de aard (opmeting, schets, voorontwerp, ontwerp, uitvoeringstekening enz.), de voorstelling (grondplannen, doorsneden, aanzichten enz.), de afmetingen en de aantekeningen zoals titels, data, signaturen enz. Alleen van de schetsen werd geen aparte fiche opgesteld. Per project/dossier is er dus een beschrijving van elk plan en een lijst met de belangrijkste gegevens van alle schetsen.
Daarnaast werd van elk dossier een samenvattende fiche opgesteld en in het Libis-systeem ingevoerd. Daar kan op persoonsnaam, op plaats, op datum en op trefwoorden (bv. type van gebouw) worden gezocht.
Beheergeschiedenis
De plannen van Joris Helleputte vormen een onderdeel binnen het uitgebreide archief van professor emeritus Raymond Lemaire (°1921). Naast een foto- en bibliotheek bevat dit archief ook een indrukwekkende collectie plannen. Het gaat hoofdzakelijk om Lemaires eigen architectuurarchief, maar eveneens om een aantal ontwerpen van zijn oom, kanunnik Raymond Lemaire (1878-1954) en van andere architecten zoals Pieter Langerock en Jules Goethals. De vriendschap tussen kanunnik Lemaire en Joris Helleputte en het feit dat Lemaire de colleges van Helleputte overnam, verklaren de aanwezigheid van plannen van Helleputte in het Lemaire-archief. Het eigenlijke, vooral politiek-maatschappelijke archief van Helleputte bevindt zich op het Algemeen Rijksarchief in Brussel.
Op 27 maart 1990 besloot professor emeritus Raymond Lemaire zijn volledige archief over te dragen aan het Universiteitsarchief. Het KADOC werd belast met de inventarisatie van de dossiers van Joris Helleputte. Ze werden daarom tijdelijk op het KADOC gedeponeerd en worden er ontsloten in het licht van een uitgebreide Helleputte-biografie en -oeuvre-catalogus die in 1997 zal verschijnen.
Bron: Krista Maes, Inventaris van het plannenarchief Joris Helleputte, 1852-1925
Op 27 maart 1990 besloot professor emeritus Raymond Lemaire zijn volledige archief over te dragen aan het Universiteitsarchief. Het KADOC werd belast met de inventarisatie van de dossiers van Joris Helleputte. Ze werden daarom tijdelijk op het KADOC gedeponeerd en worden er ontsloten in het licht van een uitgebreide Helleputte-biografie en -oeuvre-catalogus die in 1997 zal verschijnen.
Bron: Krista Maes, Inventaris van het plannenarchief Joris Helleputte, 1852-1925
