Projectdossier over de bouw van een rijwoning in Antwerpen (Wilrijk) (Oosterveldlaan 50)

Eengezinswoning naar een ontwerp door de architect Georges Baines, dat in twee afwijkende versies tot stand kwam in 1974-1975. Opdrachtgever was het echtpaar Elie Braunschweig, een elektrotechnisch ingenieur en een lerares letterkunde. Aangevat na het verkrijgen van de bouwvergunning op 15 september 1975, werd de woning voltooid in de zomer van 1977, en datzelfde jaar bekroond met de Maskensprijs voor Architectuur 1977. Het ontbreken van een kroonlijst zoals opgelegd in de bouwvoorschriften gaf aanleiding tot een jarenlang administratief-juridisch geschil.

Binnen het oeuvre van Georges Baines, behoort de woning Braunschweig, zijn eerste rijhuis in gesloten bebouwing, tot de sleutelwerken uit de tweede helft van de jaren 1970. Hij brengt hier een persoonlijke synthese tot stand van enkele belangrijke verworvenheden van het modernisme. Het concept ‘promenade architecturale’ en de puristische vormentaal van Le Corbusier, en het concept ‘in-between’ ontwikkeld door Aldo Van Eyck, bepalen de ruimtelijk opbouw van de woning Braunschweig. Voor dit nog onbebouwde perceel van 8,80 m breed, met een oriëntatie op het zuiden en een toegelaten bouwdiepte van 15 m, gold een opgelegde bouwhoogte van drie bouwlagen. De opdrachtgevers wensten een woning die zonder ongewoon ruim te zijn, een groot gevoel van ruimtelijkheid zou wekken. Vanwege de verplichting van een garage op de begane grond, viel de optie op een bel-etagewoning. Baines nam het surplus aan potentieel vloeroppervlak te baat om de woning voor- en achteraan te voorzien van overgangszones of ‘in-betweens’ tussen binnen en buiten.

De overwegend gesloten straatgevel opgetrokken uit witte betonsteen, neemt de vorm aan van een grote T met een overkragende derde bouwlaag, waarbinnen het bouwvolume trapsgewijs terugwijkt. Zo vormt zich op de begane grond een beschutte portiek met een uitstulpende pui uit gelakt staal en glas die wordt gemarkeerd door twee zuiltjes. Het obligate voortuintje is opgevat als een betegelde semi-publieke uitbreiding van het trottoir, afgebakend door twee liggende betonnen balkvolumes dienstig als zitgelegenheid en gemarkeerd door een esdoorn. (...)

Bron: https://id.erfgoed.net/erfgoedobjecten/11622