Judith Roque-Gourary

Judith Roque-Gourary werd geboren is Rusland maar na het uitbreken van de Russische revolutie in 1917, vluchtte ze met haar familie naar Italië. Haar moeder en jongste broer verhuisden naar België in 1935, gevolgd door haar broer in 1937. Zelf is ze naar België verhuisd in 1938.

Na studies in zowel Duitsland als Oostenrijk, moest ze noodgedwongen uit Wenen vertrekken vanwege de 'Anschluss', de annexering van Oostenrijk bij Duitsland. Haar familie was Joods en de situatie werd te onveilig om er nog langer te blijven.
Ze kon haar architectuuropleiding afmaken aan La Cambre te Brussel in 1940. Na de Tweede Wereldoorlog trouwde ze er met Jean Roque.

Na het einde van de oorlog ontwierp Roque-Gourary samen met Jean Nicolet-Darche onder andere residentie de Mol (St. Gillis, België, 1947) en residentie Gaullet (Wasmuel, België, 1949). Nadien richtte ze haar eigen praktijk op. Eerst realiseerde zij een aantal nieuwbouwprojecten. Later specialiseerde ze zich in renovatie en modernisering van woningen uit de 19e en 20e eeuw tijdens de reconstructie-periode na de Tweede Wereldoorlog. Tijdens deze periode heeft ze onder andere de woning Van Den Hecke (Brussel, 1949) ontworpen. Samen met haar echtgenoot Jean Roque realiseerde zij ook talloze ontwerpen, onder andere van winkels, kleding- en couture boetieks, interieurs voor appartementen en zelfs enkele ontworpen voor textielmotieven.

Tijdens haar carrière werd Dita Roque-Gourary regelmatig geconfronteerd met vooroordelen. Zo blijkt uit correspondentie in haar archief dat ze vaak als “Monsieur Roque”, “Monsieur l’Architecte” of “Cher confrère” werd aangeschreven. Zelf wees ze in 1982 op de specifieke uitdagingen waarmee vrouwen in zogenaamde “mannelijke” beroepen geconfronteerd worden, waaronder het combineren van professionele activiteiten met de maatschappelijke verwachtingen van echtgenote, moeder en huisvrouw. Ze heeft als vrouwelijke architecte ook nooit de kans gehad om grote projecten te realiseren. Haar oeuvre beperkt zich voornamelijk tot het ontwerp van woningen. Vanaf 1962 concentreerde ze zich uitsluitend op interieur- en renovatieprojecten.

Roque-Gourary was lid van de International Union of Women Architects (UIFA) voor wie ze een prominente spreker was. In 1978 richtte ze de Union des Femmes Architectes de Belgique op, waarvan ze voorzitter bleef tot 1983.

Een deel van haar archief wordt bewaard in Special Collections & Univerity Archive van de Amerikaanse Virginia Tech universiteit.