Maria Wierusz-Kowalski

Maria Irena Wierusz-Kowalska, beter bekend onder haar kunstenaarsnaam Tapta, was een Belgische beeldhouwster van Poolse afkomst. Ze geldt als een pionier in het gebruik van textiel en flexibele materialen in de beeldhouwkunst. Tapta was de dochter van Władysław Boye en Anna Maria Rzaśnicka. Ze huwde met Krzysztof Wierusz-Kowalski, kleinzoon van de schilder Alfred Wierusz-Kowalski. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd zij als krijgsgevangene gedeporteerd naar Duitsland. Na de oorlog verliet ze Polen en vestigde zich in 1945 in Brussel, waar ze haar opleiding volgde aan de La Cambre. Daar kreeg ze les van onder meer Mme Flagey, Mme Overloop, L. Naves en L. Haessaerts.

Tussen 1950 en 1960 verbleef Tapta gedurende tien jaar in Belgisch Congo. In 1959 verkreeg ze de Belgische nationaliteit. In de jaren zestig begon ze haar artistieke loopbaan uit te bouwen: in 1963 en 1966 nam ze deel aan de tentoonstellingen La femme et les Métiers d’Art. In 1973 wijdde conservator Adelbert Van de Walle een solotentoonstelling aan haar in het Museum voor Sierkunst in Gent (het huidige Design Museum Gent). Tijdens de Biennale Interieur 1974 in Kortrijk werden eveneens textielsculpturen van haar getoond. Vanaf 1976 tot 1990 leidde Tapta het atelier voor zachte beeldhouwkunst aan La Cambre. In 1980 startte ze daarnaast het atelier “Structure” aan de Fondation de la Tapisserie in Doornik.