Michel Olyff

Michel Olyff is de zoon van ingenieur en karikaturist Hubert Olyff, alias Bizuth en Claire De Vigne, afstammeling van de kunstenaarsfamilie De Vigne.
Hij volgde een opleiding aan het Atheneum van Ukkel en La Cambre waar hij o.a. les kreeg van Joris Minne en Lucien De Roeck. Hij studeerde af met grote onderscheiding in 1950.

In maart 1949 vestigde Michel Olyff zich in Ateliers du Marais in Brussel, een kunstenaarsgemeenschap waar ook zijn jeugdvriend Olivier Strebelle, Pierre Alechinsky en binnenhuisarchitect Freddy Michiels deel van uitmaakten. Ook beeldhouwer Reinhout D'Haese, architect André Jacqmain, etnoloog en filmmaker Luc de Heusch en Christian Dotremont maakten deel uit van de groep. Leden van de CoBrA- groep streken er ook regelmatig neer tijdens hun passages in België. Gravures en litho's van zijn hand werden gebruikt als illustratie in drie nummers van het tijdschrift van CoBrA.

Hij was een van de kunstenaars, waaronder ook Serge Creuz, Corneille Hannoset en Raymond Renard die in de jaren '50 door conservator Jacques Ledoux gevraagd werd om uitnodigingen te ontwerpen voor de filmvertoningen van films uit de koninklijke Belgische filmbibliotheek die twee keer per maand vertoond werden in het Paleis voor Schonen Kunsten. Naast jonge studenten en net afgestudeerde ontwerpers van La Cambre waren er ook gevestigde namen waaronder René Magritte, Paul Delvaux en Edgard Tytgat die publiciteit voor deze filmvertoningen ontwierpen.

Tussen 1959 en 1974 ontwierp Olyff boekillustraties voor publicaties van de uitgeverij Desclée De Brouwer, onder andere voor 'Le vieil Homme et la Mer' (1954) van Ernest Hemingway.
Hij was verantwoordelijk voor het ontwerp van de grafische huisstijl Design Centre in Brussel. Hij verzorgde o.a. de signalisatie, de indexkaarten voor producten, briefpapier, uitnodigingen, affiches en publicaties. Het logo, dat al in 1961 door hem ontworpen was voor het Instituut van Industriële Vormgeving, werd ook als logo voor het Design Centre gebruikt. Olyff maakte daarbij deel uit van een groep van vijf modernistische designers en architecten die samen verantwoordelijk waren voor de inrichting en visuele identiteit van het Design Centre, zijnde Constantin Brodzki, verantwoordelijk voor de inrichting van het interieur, André De Poerck die optrad als projectcoördinator, Pierre Génicot die verantwoordelijke was voor het ontwerp van het tentoonstellingsmeubilair en Walter Bresseleers die een adviserende rol binnen het project.

In de jaren '60 startte hij een onderzoek om een lettertype te ontwikkelen dat de leesbaarheid van signalisatie van verkeersborden zou verbeteren. Testen in het laboratorium van experimentele psychologie onder leiding van professor Costermans aan de Université Catholique de Louvain te Louvain-La-Neuve in 1967 toonden aan dat het door hem ontworpen lettertype de leesbaarheid sterk verbeterde. Er werd uiteindelijk gekozen voor een ander lettertype, maar de ervaring leidde wel tot andere opdrachten voor het ontwerp van de signalisatie in openbare gebouwen, onder andere in opdracht van de Franstalige televisiezender RTBF voor hun kantoor aan de Reyerslaan in Brussel (1967), Crédit Communal aan de Pachecolaan in Brussel, CBR en La Royale Belge in Bosvoorde, Caisse d'Épargne BBL in Clos Saint-Michel en Ville Nouvelle du Vaudreuil in Normandië (1974). Voor het Ministerie van Communicatie ontwierp hij signalisatie voor het openbaar vervoer. Sinds 1972 ontwierp hij ook een aantal postzegels. In 1973 ontwierp hij in opdracht van het Ministerie van Economische zaken een affiche voor een tentoonstelling over Belgische juwelen in Italië in 1973.

In 1975 werd Michel Olyff hoofd van de graveercursus aan de school voor plastische kunsten Le 75 . Van 1980 tot 1992 was hij als docent Grafiek en Typografie verbonden aan La Cambre waar hij onder andere lesgaf in lettertechnieken. Hij was als gastdocent verbonden aan de Université Catholique de Louvain waar hij cursussen grafische vormgeving in journalistiek en uitgeverij gaf.

In 1983 richt hij samen met Herman Lampaert en Tilman de groep LOT (Lampaert, Olyff, Tilman). Voor de Dienst Promotie en Coördinatie van het Ministerie van Verkeerswezen ontwierp hij samen met Herman Lampaert en Jacques Tilman (LOT) o.a. een informatiesysteem voor de reizigers. In het Design Centre in Brussel werd een tentoonstelling gewijd aan het werk van de groep.

Michel Olyff was verantwoordelijk voor het ontwerp van de visuele identiteit voor verschillende opdrachtgevers, waaronder de St. Andriesabdij, waarvoor hij het logo van het bier 'Pelgrim' ontwierp, Maison Cordier, Het Rode Kruis, de Europese Commissie, Société Philarmonique de Bruxelles (1959), Crédit Communal (1960), de Franstalige televisiezender RTBF (1967), Papeteries Haseldonckx (1969), Europalia Festival biennal des Arts (1969), Cimenteries CBR (1971), het Museum voor Schonen Kunsten in Brussel (1973), de Orde National des Avocats de Belgique (1979), La Ligue des Familles (1978), de Nationale Loterij (1984). Voor Maison Georges Cordier et Fils ontwierp hij de verpakkingen voor een flacon voor toiletproducten. Het ontwerp ontving in 1963 een prijs en werd in 1964 geselecteerd voor een fiche van het Design Centre.

Zijn ontwerp voor de verpakking van de Petrole Hahn-fles voor de Benelux-landen werd in 1965 bekroond en werd geselecteerd door het Design Centre.
Samen met Philippe Boxy was hij verantwoordelijk voor de grafische identiteit van Kunstwerkstede De Coene.
In 1972 ontwierp in opdracht van UNESCO het logo voor ‘Werelderfgoed van de UNESCO’ 1972 Internationaal Boekjaar. Eveneens in opdracht van UNESCO ontwerpt hij in 1978 samen met collega Gilles Fiszman het logo voor de bescherming van het Werelderfgoed. Naast grafisch werk maakte Michel Olyff ook vrij werk.

Sinds 1966 is Michel Olyff lid van de International Graphic Alliance. Hij was van 1972 tot 1974 voorzitter van de Chambre Belge des Graphistes.
Samen met Fernand Baudin en Lucien De Roeck was hij een van de vaste waarden tijdens 'Rencontres internationales de Lure', de jaarlijkse internationale samenkomst van grafici in het Franse dorpje Lurs.
Sinds 1993 is hij lid van de 'Classe des Arts' van de Koninklijke Academie voor Wetenschappen, Letteren en Schone Kunsten van België. In 2001 was hij voorzitter.

In 2007, naar aanleiding van zijn 80e verjaardag werden er een tweetal tentoonstellingen gewijd aan zijn werk, een in La Maison de la culture de Namur en een in Lurs tijdens de 'Rencontres Internationales de Lure.