Pierre Verbruggen

Pierre Verbruggen volgde les aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten in Brussel maar zijn opleiding tot architect kreeg hij als tekenaar in het atelier van Paul Hamesse (1877-1956). Na de oorlog engageerde hij zich voor de wederopbouw en werd medewerker van de Bouwdienst van de Dienst der Verwoeste Gewesten. In dat kader bouwde hij in 1918 een woning voor zichzelf in Ieper, al is het onzeker of hij daar effectief veel heeft verbleven. Op basis van de Inventaris Bouwkundig Erfgoed, opgemaakt door het Vlaams Instituut voor het Onroerend Erfgoed, blijkt dat Verbruggen vooral woningen in het centrum van Ieper heeft ontworpen tijdens de wederopbouw. In 1919 organiseerde het Ministerie van Openbare Werken onder leiding van minister Edward Anseele (1856-1938) in samenwerking met de Vereniging van Belgische Steden en Gemeenten een wedstrijd voor arbeiderswoningen waaraan Verbruggen deelnam. De Hogere Zeevaartschool in Oostende (1930-1931) - waarvoor Verbruggen in 1933 de Architectuurprijs Van de Ven ontving - vormt het hoogtepunt in het zijn latere carrière.Na 1921 werd hij lid van de Société Belge des Urbanistes et Architectes Modernistes. Verder was hij ook lid, secretaris (1927) en voorzitter (1930-1933) van de Société belge des Urbanistes et Architectes modernistes.