Lucien François

Lucien François was een autodidact die zich bezighield met architectuur, interieur- en meubelontwerp. Hij was actief tot het begin van de jaren 1920 in de bureau van Diongre, Van huffel en Bodson. François was goed bevriend met architect Antoine Pompe.
Vanaf 1919 was hij werkzaam in Mondello, een badplaats in Sicilië, waar hij de stad mee gestalte gaf door de bouw van verschillende villa's, die geïnspireerd waren op de prairie houses van Frank Lloyd Wright. In België werkte hij mee aan de tuinwijk Floréal in Watermaal-Bosvoorde (1922-40) en ontwierp hij voor een arbeiderswijk in Saint-Pierre-de-Plesguen in Bretagne (1922-24). François' oeuvre bestaat daarnaast vooral uit flatgebouwen en eengezinswoningen in Brussel en Brabant, die vaak in de lijn liggen van werk van Wright. Hij ontwierp ook meubilair en interieurs. Daarnaast was hij betrokken bij architectuurcultuur, onder andere door de oprichting van het tijdschrift Quand même in 1913.

In 1939 komt Lucien François aan La Cambre aan het hoofd van de 'cours de technique et de décoration intérieure.' Rond 1959 veranderd de naam van de opleiding naar mobilier & agencement. Hij behoud die aanstelling tot zijn pensioen in 1961.
In die hoedanigheid volgde hij Antoine Pompe op, die de cursus in 1927 had opgericht. François werd opgevolgd door Christophe Gevers.