Ada Louise Huxtable

Ada Louise Huxtable was de eerste architectuurcriticus bij de Amerikaanse krant New York Times. Ze geldt als de grondlegger van de architectuur- en stedenbouwjournalistiek in Noord-Amerika en ontving in 1970 de eerste Pulitzerprijs voor Kritiek.

Ze was de dochter van Leah Rosenthal Landman en Michael Louis Landman. In 1941 studeerde ze af aan Hunter College, waarna ze architectuurgeschiedenis volgde aan het Institute of Fine Arts van New York University. Een jaar later trouwde ze met de industrieel ontwerper L. Garth Huxtable. Van 1942 tot 1950 zette ze daar haar studies voort en verbleef in 1950–1951 met een Fulbright-beurs in Italië voor onderzoek naar Italiaanse architectuur en techniek.

Huxtable begon haar loopbaan in 1946 als assistent curator voor architectuur en design in het Museum of Modern Art (MoMA). Vanaf 1950 werkte ze als redacteur voor Progressive Architecture en Art in America. In 1963 werd ze de eerste architectuurcriticus van The New York Times, waar ze tot 1981 bleef en in 1973 de tweede vrouw ooit was op de redactie. Haar kritieken, vaak op de voorpagina, maakten architectuur onderdeel van het publieke debat. Voor haar werk kreeg ze onder meer een Guggenheim Fellowship (1958), een MacArthur Fellowship (1981) en het lidmaatschap van de American Academy of Arts and Sciences (1974) en de American Philosophical Society (1989). Van 1997 tot 2012 was ze architectuurcriticus bij The Wall Street Journal.

Huxtable schreef elf boeken, waaronder een biografie van Frank Lloyd Wright (2004), en speelde een belangrijke rol bij de oprichting van de New York City Landmarks Preservation Commission in 1965.