Mia Seeger

Mia Seeger was een Duitse cultuurmanager, curator, designtheoreticus en auteur. Ze speelde een belangrijke rol in de internationale designwereld, zowel als pleitbezorger van industrieel ontwerp in Duitsland als via haar invloedrijke positie binnen internationale organisaties. Seeger groeide op in Jüterbog bij Berlijn, in Zabern (Elzas) en in Cannstatt. In 1921 begon ze haar opleiding aan de Württembergse Staatliche Kunst- und Ambachtsschule in Stuttgart, waar ze les kreeg van onder anderen Ernst Schneidler en Albert Müller. Vanaf 1924 werkte ze voor de Deutsche Werkbund, waarvoor ze tentoonstellingen organiseerde die haar in contact brachten met toonaangevende figuren van het modernisme zoals Ludwig Mies van der Rohe, Marcel Breuer, Walter Gropius, Egon Eiermann en Wilhelm Wagenfeld. Ze bouwde hierbij niet alleen een netwerk uit in de designwereld, maar ook in de politiek en het bedrijfsleven.

Ze droeg bij aan belangrijke tentoonstellingen, waaronder Vorm zonder Ornament (Stuttgart, 1924) en Das Apartment (1927), parallel aan de opening van het Weissenhofsiedlung. In 1930 werkte ze mee aan de Duitse sectie van de Internationale Tentoonstelling voor Decoratieve Kunsten in Monza. Toen het politieke klimaat in Duitsland vanaf 1933 veranderde, weigerde ze samen te werken met nationaalsocialistische richtlijnen en raakte ze tijdelijk werkloos. Later was ze actief als freelancer in Stuttgart en publiceerde ze in 1935 het boek Die Neue Hausbeauftragte – 321 ausgewählte Industrieprodukte, waarin ze functionele en betaalbare consumptiegoederen presenteerde als voorbeeld van goed design.

Na de Tweede Wereldoorlog werkte Seeger van 1937 tot 1953 bij de architectuuruitgeverij Julius Hoffmann in Stuttgart. In 1954 werd ze door Ludwig Erhard benoemd tot algemeen directeur van de Duitse Designraad, een functie die ze tot 1966 bekleedde. Vanuit die positie organiseerde ze internationale tentoonstellingen van Duits design, onder andere op de Triennale van Milaan en in musea in Engeland en Zweden. Daarmee droeg ze in belangrijke mate bij aan de internationale profilering van de naoorlogse Duitse designcultuur. Mia Seeger was ook internationaal actief. Zo bekleedde ze een sleutelrol binnen het ICSID (International Council of Societies of Industrial Design), waar zij fungeerde als secretaris-generaal vóór de Belgische designpionier Des Cressonnières haar opvolgde in 1961. Daarmee was Seeger een van de weinige vrouwen die in die periode een leidinggevende functie bekleedde binnen de door mannen gedomineerde wereld van industrieel ontwerp.

In 1986 richtte Seeger de Mia Seeger Stiftung op, met als doel het bevorderen van designonderwijs en het ondersteunen van jonge ontwerpers. Sinds 1988 wordt jaarlijks de Mia Seeger-prijs uitgereikt, met als motto “wat meer dan één ten goede komt”. Deze prijs bekroont maatschappelijk relevante en duurzame ontwerpconcepten die verder reiken dan louter esthetische of functionele waarden.