Paul Felix

Paul Felix studeerde in 1937 af aan de Katholieke Universiteit Leuven als ingenieur-architect. Hij realiseerde vrijwel onmiddellijk een eerste project: een school in Slijpe. In zijn beginperiode combineerde hij het ontwerpen met lesopdrachten aan het Onze-Lieve-Vrouw-College en het Vrij Technisch Instituut in Oostende. In 1945 sloot Felix zich aan bij de Orde van Architecten en richtte hij een eigen architectenbureau in. Langzaam maar zeker brak het modernisme door in zijn ontwerpen, met een kenmerkende heldere geometrie en sober materiaalgebruik. Met zijn realisaties leverde hij een belangrijke bijdrage aan het modernisme van de jaren 1950 in België, in het bijzonder in het katholieke milieu.

In 1952 werd hij buitengewoon leraar aan de architectuurafdeling van de faculteit voor Toegepaste Wetenschappen van de Katholieke Universiteit Leuven. Hij stond er vanaf 1955, als opvolger van Emile Goethals, aan de basis van een grondige hervorming van het architectuuronderwijs. Dat deed hij in samenwerking met Georges Pepermans en Raymond Lemaire. De hervormingen werden doorgevoerd in 1967. Vanaf 1958 gaf hij als buitengewoon hoogleraar verschillende architectuurvakken aan de studenten burgerlijke ingenieur-architect. Hij was samen met Pepermans ook verantwoordelijk voor de oprichting van het Interfacultair Instituut voor Stedenbouw en Ruimtelijke Ordening (IISRO) aan de KU Leuven in 1960.