Jean-Baptiste Bethune

Jean-Baptiste Bethune werd geboren in 1821, als oudste zoon van Felix Bethune. Samen met zijn broer Felix volgde hij privéonderwijs bij de Ier Michel Breen die hen zijn liefde voor geschiedenis en oudheid in het algemeen, en de gotische kunst als uiting van het christendom in het bijzonder, bijbracht. Op zestienjarige leeftijd trok Jean-Baptiste naar Leuven om er rechten te studeren. Deze studies zou hij wegens ziekte stopzetten in 1843. Twee jaar later werd hij te Brugge benoemd tot privésecretaris van de toenmalige gouverneur van West-Vlaanderen. Hij leerde er ook Emilie van Outryve d'Ydewalle kennen, met wie hij in 1848 huwde. Samen kregen ze negen kinderen, van wie maar liefst vier een politieke carrière uitbouwden (Jean-Baptiste, Joseph, François en Emmanuel).

Ondanks de politieke start van zijn carrière zou Jean-Baptiste Bethune zich steeds meer gaan toeleggen op zijn kunstenaarsloopbaan. In Brugge had hij regelmatig contact met Mgr. Malou, die hem introduceerde in de Engelse kunstenaarskolonie waar James Weale een grote invloed uitoefende op de neogotische beweging. Bethune raakte zelf alsmaar meer gefascineerd door de (neo)gotiek en zou uiteindelijk uitgroeien tot één van de pioniers van deze kunststroming in België. Hij realiseerde tal van bouwwerken zoals het kasteel van Loppem, de abdij van Maredsous, het Engels Seminarie te Brugge, het neogotische dorpje Vivenkapelle en ook de Sint-Brixiuskerk te Marke is van zijn hand. Alle plannen met bijhorende dossiers bleven bewaard in het archief van de Stichting de Bethune. Naast zijn functie als architect-ontwerper richtte hij samen met de Broeders van de Christelijke scholen onder meer te Gent ook de Sint-Lucasscholen op. Deze scholen werden bekend om hun vakbekwame ambachtslieden, die werkten volgens de principes van de Christelijke middeleeuwse kunst.