Jeanne Van Celst

Jeanne Josephine Van Celst was een Belgisch architect. Over haar formele architectuuropleiding is weinig bekend. Vermoedelijk werd ze opgeleid door een senior architect, waarschijnlijk haar toekomstige echtgenoot Charles Gérard Emonts (1889–1970), die in 1911 afstudeerde aan de Academie voor Schone Kunsten in Brussel. Ze huwde hem op 26 april 1916 en samen kregen ze drie kinderen.

Op 8 september 1925 werd Van Celst als eerste vrouw toegelaten tot de Société Centrale d’Architecture de Belgique (SCAB), waarmee ze waarschijnlijk de eerste geregistreerde vrouwelijke architect in België werd. Ze werkte zowel zelfstandig als in samenwerking met haar echtgenoot. Een van haar eerste gepubliceerde projecten was een café in La Louvière (1926), dat door het SCAB-tijdschrift L’Émulation werd geprezen om zijn sobere vormgeving en zorgvuldige uitvoering.

Samen met Emonts nam ze deel aan verschillende belangrijke wedstrijden en tentoonstellingen, waaronder de internationale wedstrijd voor het Paleis van de Volkenbond in Genève (1927–1928), waarbij Victor Horta voorzitter van de jury was, en tentoonstellingen in het Musée du Cinquantenaire en de Cercle Artistique et Littéraire de Bruxelles (1930). Hun project voor een villa in La Louvière werd geprezen om de originele compositie met een traptoren en het gebruik van gewapend beton. In 1930 was Jeanne Van Celst lid van de Cercle Artistique et Littéraire de Bruxelles.

Tijdens de jaren 1930 bouwden en ontwierpen Jeanne Van Celst en Charles Emonts hun eigen huis en architectenkantoor in La Louvière. In 1944 werd dit huis verwoest door bombardementen, waarna het gezin terugkeerde naar Brussel en zich vestigde in Schaarbeek. Van Celst bleef actief in de architectuurpraktijk tot midden jaren 1950. Later verhuisde ze naar Ukkel, waar ze in 1983 overleed.