Charles Vandenhove

Charles Vandenhove was de zoon van landbouwers uit de Voerstreek. In 1945 studeerde hij af aan de Luikse hogeschool Saint-Luc, waar hij Lucien Kroll leerde kennen. Tussen 1948 en 1951 studeerde hij, net als Kroll aan de hogeschool voor architectuur La Cambre in Brussel. Daar leerden zij onder andere Jacques-Grégoire Watelet kennen met wie ze later zouden samenwerken. Vandenhove volgde een studio bij Victor Bourgeois waar hij, naast nieuwe esthetische referenties ook het maatschappelijke belang van architectuur ontdekte. Hij werkte o.a. aan een project rond een kerk en een museumproject. Nadien volgde hij een opleiding Stedenbouw aan het Institut supérieur national d'Urbanisme appliqué te Brussel bij Gaston Bardet.

In de jaren 1950 vormde hij een associatie met Lucien Kroll, totdat hij in 1958 zijn eigen architectenbureau, Charles Vandenhove et associés, oprichtte in Luik. Vanaf dan gebruikte hij een brutalistische vormentaal te gebruiken, gecombineerd met referenties naar de Maaslandse bouwtraditie. Voorbeelden van deze vroege realisaties zijn het studentenhuis Lucien Brull te Luik (1962-67), het instituut voor de Lichamelijke opvoeding op de campus van Sart-Tilman (1963-72) en zijn eigen woning in Luik (1961). De uitbreidingen van deze eigen woning verliepen parallel met de evolutie in zijn oeuvre: van een brutalistische ruïne, tot de toevoeging van een metalen structuur bedekt met glas en nog later tot de uitbreiding met een zinken tongewelf. In de jaren 1960 begon Vandenhove met experimenten rond het gebruik van elementaire geometrische vormen, die de grondstructuur van een ontwerp vastleggen. Een voorbeeld is de Woning Schoffeniels in Olne (1967-69). Ook werd deze methodiek toegepast in het Centre hospitalier universitaire van Sart-Tilman (1962-1986), waarvoor hij een systeem van geprefabriceerde elementen ontwierp en dat opvalt door de transparante skeletstructuur.

Vandenhove legde zich vanaf de late jaren 1970 toe op de integratie van zijn architectuur in een historische context, zoals bij de renovatie en transformatie van het huis Torrentius (1978-81) en de renovatie van de wijk Hors-Château (1978-85). In dit project zocht hij naar een verbinding tussen de bestaande historische woningen in een Maaslandse stijl en het nieuwbouw wooncomplex, dat hij realiseerde door middel van een structurele gelijkenis met de historisch lokale bouwstijl in het betonskelet. Daarnaast had hij aandacht voor de positionering van de woningen rond een binnenplaats zodat het stedelijk wonen geïnterioriseerd werd. Dergelijke projecten leverden hem een belangrijke internationale bekendheid op, wat resulteerde in opdrachten in Franse en Nederlandse historische centra en woningbouwprojecten. In deze projecten ontwikkelde hij geleidelijk een soort van classicistisch vormenidioom, dat hij echter in bijvoorbeeld het Paleis van Justitie in 's-Hertogenbosch (1992-1998) opnieuw inruilde voor een moderne architectuurtaal. Het oeuvre van Vandenhove laat zich ook kenmerken door de kostbaarheid van details en door de samenwerking met hedendaagse kunstenaars. In 2004 richtte hij samen met zijn vrouw de 'Stichting Jeanne & Charles Vandenhove' op, een stichting met als aanvankelijk doel het behoud en de promotie van de uitzonderlijke kunstcollectie die het echtpaar gedurende hun leven had opgebouwd.