Gustave Royers

De op 20 april 1848 te Ronse geboren Gustave Royers studeerde in 1870 af als ingenieur van bruggen en wegen aan de Rijksuniversiteit Gent. Tussen 1870 en 1875 werkte hij bij de administratie van Bruggen en Wegen bij de speciale dienst van de kust, waar diverse grote werken aan de gang waren. In 1875 benoemde de Antwerpse gemeenteraad hem tot hoofdingenieur van de gemeentewerken van de stad, waar hij ook leraar werd aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten. Als eerste Antwerpse stadsingenieur was Royers betrokken bij alle grote stedenbouwkundige werken. Hij stond aan het hoofd van zeven stadsdiensten, die later zelfstandig werden: havenwerken, mechanische uitrusting en exploitatie, wegennet en stadsuitbreiding, gemeentelijke beplantingen, gemeentegebouwen, gemeente-eigendommen en de gezondheidsdienst. De stad Antwerpen maakte in deze periode enorme veranderingen door: dossiers als het plannen van nieuwe straten, gezondmakingswerken, watervoorziening, riolering, of het bouwen van de Scheldekaaien kwamen allemaal onder Royers verantwoordelijkheid terecht. In het bijzonder hield Royers zich bezig met de uitbreiding van de Antwerpse haven, wat zich toen toespitste op het vergroten van het Willems-, Bonaparte-, Kattendijk- en Asiadok. Het Kempen-, Lefebvre- en Amerikadok werden eveneens onder zijn leiding aangelegd, de nieuwe zeesluis werd naar hem genoemd en de petroleumhaven verhuisde hij naar het zuiden van de haven. Hij bouwde daarnaast volgens eigen plannen diverse scholen, het Zeemanshuis, de schietstand op het Kiel en het stedelijke zwembad en stond in voor het behoud van het Steen dat door de havenwerken bedreigd werd. Royers engageerde zich daarnaast in het Antwerpse verenigingsleven. Hij was lid van de verkenners te paard van de Burgerwacht, van de bestuurscommissie van de nijverheidsschool van Antwerpen, van het provinciaal comité voor volksgezondheid en zette zich als overtuigd lid van les Elèves de Thémis in voor de Liberale Associatie. Hij zetelde in de provincieraad van 1889 tot 1892 en van 1894 tot 1904, was volksvertegenwoordiger van 1910 tot 1921, gemeenteraadslid van 1912 tot 1921 en senator van 1921 tot 1923. Als ingenieur interesseerde hij zich in de verschillende politieke fora in eerste instantie voor dossiers betreffende openbare werken. Vooral in het dossier van de Grote Doorsteek liet Royers van zich horen. De regeringsplannen om een stuk nieuwe Schelde te graven vanaf Antwerpen werden gesteund door de koning en de Meetingpartij, maar vonden in het liberale stadsbestuur onder burgemeester Van Rijswijck en stadsingenieur Royers, die voorstander was van een geleidelijke ontwikkeling van de haven via het bouwen van nieuwe dokken in het noorden, een onvermoed grote tegenstand. Het alternatieve ontwerp voor havenuitbreiding van Royers zou uiteindelijk door minister Helleputte als definitief plan worden goedgekeurd. Royers overleed aan de gevolgen van een hartkwaal op 30 maart 1923 en werd bijgezet in de familiekelder op het Kielkerkhof.