Félix Laureys

Félix Laureys evolueerde van leerling-timmerman via zelfstudie en avondcursussen aan de Gentse en Brusselse academie tot architect. Tussen 1849 en 1854 verbleef hij in Italië. Laureys was belangrijk voor de Brusselse academie door zijn lange carrière als lesgever tussen 1863 en 1897. Hij streefde naar een vermenigvuldiging van het aantal wedstrijden en toename van mogelijkheden tot het volgen van stages. Leerlingen uit diverse milieus konden er scholing krijgen. Hij wilde ze in contact brengen met de fundamenten van de klassieke cultuur en ze de kans bieden om zich nadien te vervolmaken bij andere ateliers. Ook legde hij in de opleiding nadruk op een uniforme wijze van voorstellen om de samenwerking tussen ontwerpers en uitvoerders te vergemakkelijken. Dit heeft betrekking op de industrialisering van materialen en technieken. Als architect debuteerde Laureys omstreeks 1870 en gebruikte vaak historiserende stijlen. Belangrijke realisaties zijn de uitbreiding en herinrichting van het kasteel van Wynendaele in Torhout (1970) in troubadoursgotiek, kantoorpand voor Thonet en een beleggingspand met atelier voor zichzelf te Brussel (1872-73) in neorenaissance en te Oostende het kursaal, samen met J.J. Naert in neo-Moorse stijl (1878), en het station in neogotiek (1879-82). Een andere vermeldenswaardige verwezenlijking van Laureys is zijn ‘Cours classique d’architecture’ (1870) als tekenhandboek met een aanpassing van de studies van Vignola aan de sociale noden van toen.