Organisatie, Christelijke Centrale voor Huisvesting / Centrale Chrétienne de l'Habitation (CCH)

Huisvesting behoorde sinds het ontstaan van de christelijke arbeidersbeweging tot één van haar belangrijkste aandachtspunten. Sedert de oprichting van de BAC (Belgische Arbeiderscoöperatie)Centrale Depositokas (1935) had de beweging een belangrijk instrument voor hypothecaire kredietverlening. De Wet De Taeye (1948) schiep de mogelijkheid om meer te ondernemen. In 1951 werd Raf Hulpiau benoemd tot voorzitter van de Nationale Maatschappij voor de Huisvesting. Vanuit de bestaande Huisvestingscommissie van het Algemeen Christelijk Werkersverbond-Mouvement Ouvrier Chrétien (ACW-MOC)(1953) werd in 1955 een Christelijke Centrale voor Huisvesting / Centrale Chrétienne de l'Habitation (CCH) opgericht. Het Landelijk Verbond der Christelijke Coöperaties (LVCC) had hierin een meerderheidsparticipatie. De Centrale beperkte zich niet tot studiewerk, maar was een echte bouwmaatschappij. Ze stimuleerde ook de oprichting of versterking van plaatselijke krediet- en bouwmaatschappijen. Ze beschikte vanaf 1957 over een eigen Technische Dienst, met architecten, ingenierus, tekenaars en landmeters. Die Technische Dienst werd in 1960 omgevormd tot de coöperatieve vennootschap Meno. Die specialiseerde zich in sociale woningbouw, in de bouw van sociale complexen en in urbanisatieprojecten. Een tweede dienst van de Centrale voor Huisvesting was de vzw Mens en Ruimte, opgericht circa 1960 in samenwerking met de Leuvense universiteit. Mens en Ruimte verzorgde verschillende streekontwikkelingsplannen en adviseerde bij de opmaak van bestemmingsplannen. De Centrale kende een snelle expansie, maar had al snel af te rekenen met zware problemen. Meno cv moest worden opgedoekt na een klacht van de Orde van Architecten. Ook de CCH werd in 1969 in vereffening gesteld. Binnen het Vlaamse ACW zou de Dienst Huisvesting de taken van studie, voorlichting, vertegenwoordiging en sociaal dienstbetoon verderzetten.