Organisatie, Société belge des ingénieurs et des industriels

De SBII vond haar oorsprong eind 1884, tijdens één van de ‘réunions amicales, tenues le mercredi aux environs de la Bourse’ met ingenieurs en industriëlen. De eigenlijke oprichting gebeurde op 8 juli 1885, tijdens een algemene vergadering bijgewoond door 102 leden, voorgezeten door Ernest Rolin. Het eerste doel en opzet van vereniging was een vast kader te creëren om de contacten tussen beide beroepscategorieën te intensifiëren, in een actieve en permanente federatie die de belangen van beide groepen behartigde op wetenschappelijk en economisch gebied. De vereniging kende meteen een grote groei: een maand na de oprichting waren 462 ingenieurs en industriëlen aangesloten. Aan de vooravond van WOI bedroeg het ledenaantal 1509. Na de oorlog was er een kleine terugval, om nadien weer te stijgen tot 3150 in 1930 en tot 4362 in 1960. Toetreden tot de SBII kon niet zomaar: een nieuw lid moest door twee andere leden voorgedragen worden en door drie vierde van het stemmingscollege goedgekeurd worden. Het exclusieve karakter vergrootte de wetenschappelijke autoriteit van de SBII. De ledenlijst van 1900-1901 toont, bij wijze van steekproef, welke grote namen de SBII tot haar leden mocht rekenen: Armand & Jules Blaton, Jean-Hubert Bolsée, Paul Christophe, William Defontaine, Léon Govaerts, Joris Helleputte, François Hennebique, Léon Monnoyer, Paul Saintenoy, Arthur Vierendeel,… Waar de industriëlen in de eerste jaren nog goed vertegenwoordigd zijn, zouden de verhoudingen nadien uit balans raken, met gemiddeld 90% ingenieurs tegenover 10% industriëlen, een trend die evenwel aansluit bij met de groeiende aandacht van ingenieurs voor het nieuwe materiaal.Het voorzitterschap, dat na twee of vier jaar werd doorgegeven, werd opgenomen door “des hommes de haute valeur scientifique et morale ayant occupé des postes éminents dans les grandes administrations, dans les facultés universitaires, dans les plus importantes entreprises industrielles du Pays ou de la Colonie.” Op de erelijst staan ondermeer Alexis Dufourny (ingénieur en chef, directeur des Ponts et Chaussées, 1900-1904), Ernest Solvay (Solvay & Cie, 1904-1906), Adolphe Greiner (ingénieur, directeur général de la Société John Cockerill, 1906-1908), Jules Zone (ingénieur en chef, directeur général de la Société anonyme du Canal et des Installations Maritimes de Bruxelles, 1919-1924) en Louis Baes (ingénieur civil des mines, professeur à l’Université de Bruxelles, 1928-1932). De voorzitter werd telkens bijgestaan door één of meerdere ondervoorzitters, secretarissen, een penningmeester, economist en bibliothecaris. Nagenoeg elke ingenieur met enige naam in België kan teruggevonden worden in de omvangrijke lijst met voorzitters, functionarissen en leden van de SBII. Het aanzien van de vereniging werd in 1936 koninklijk bevestigd: de vereniging mocht zich vanaf dan Société Royale Belge des Ingénieurs et des Industriels noemen.De activiteiten van de SBII, die haar zetel had in Hotel Ravenstein in Brussel vanaf 1892, waren geconcentreerd rond verschillende Comités: Comité d’études, Comité des conférences et des expositions, Comité des excursions et des concours, Comité des publications, Comité des fêtes en het Comité de la Bibliothèque. Het Comité d’études en het Comité de conférences namen, vooral in de beginjaren van de SBII, de belangrijkste positie in. Gedurende de eerste 25 jaar van haar bestaan organiseerde de SBII meer dan 400 lezingen en conferenties, 135 technische bezoeken en zeven wetenschappelijke tentoonstellingen.Het Comité d’études had zich als opdracht gesteld “à examiner les questions présentant un intérêt national, technique, colonial, économique ou industriel, à soumettre ces questi