Madeleine Dwelshauvers-Gevers

Madeleine Dwelshauvers was de dochter van Georges Dwelshauvers - hoogleraar aan de Université Nouvelle en later voorzitter van de Faculteit Wijsbegeerte en Letteren van de Université Libre de Bruxelles - en Marie Mulle, directrice van het Rationalistisch Weeshuis en later van de Centrale School voor Maatschappelijk Welzijn.

Na de Eerste Wereldoorlog schreef ze - toen 21 jaar oud - zich in aan de rechtsfaculteit van de Université Libre de Bruxelles en behaalde haar doctoraat met de grootste onderscheiding in 1931. Zij huwde met Florent Gevers, advocaat-generaal bij het Hof van Beroep te Brussel.

In 1925 vroeg haar voormalige professor burgerlijk recht, René Marcq, een beroep op Madeleine Dwelshauvers-Gevers, die reeds advocaat was, om hem bij te staan. In 1933 werd haar de cursus toegekend en zo werd zij de eerste vrouw die les gaf aan de Université Libre de Bruxelles.
Toen zij nog hoogleraar was, publiceerde de Cercle du Libre Examen van de ULB haar publicatie in Les Cahiers du libre examen. Zij heeft zich met name uitgesproken voor de afschaffing van de gehoorzaamheid van de echtgenote met behoud van het begrip gezinshoofd, op basis van de toespraak van officier van justitie Raoul Hayoit de Termicourt voor het Hof van Beroep te Brussel in 1938.

Zij was toen de eerste vrouw die een faculteit voorzat, aangezien zij werd benoemd tot president van de rechtenfaculteit van de universiteit waar zij van 1953 tot 1956 doceerde en het eerste vrouwelijke lid van de Raad van Bestuur van de universiteit.
Zij doceerde ook sociaal recht. Madeleine Dwelshauvers-Gevers was ook voorzitster van het organisatiecomité van het IIe Internationaal Congres van Sociaal Recht, een organisatie op initiatief van de voorzitter en architect Marcel Van Goethem.

Net als haar vader Georges Dwelshauvers, was Madeleine Dwelshauvers-Gevers zeer geïnteresseerd in de emancipatie van de vrouw. Zij was ook geïnteresseerd in de rechten van het kind: zij vroeg zich af of de status van natuurlijke kinderen in het Belgische recht bevredigend was.

Bovendien richtte ze mede het Institut du Travail werd op in 25 juni 1955 aan de ULB, samen met Léon-Eli Troclet (toen minister van Arbeid), Michel Magrez en Louis Duchatelet. Zij was voorzitter tot 1970. Het doel van het instituut is leidinggevenden uit ontwikkelingslanden op te leiden door het ontwikkelen van kennis en universitair onderwijs op het gebied van sociaal recht en sociale zekerheid in het internationaal recht, maar ook in het vergelijkend recht en het nationaal recht. Dit onderwijs is in het algemeen bestemd voor afgestudeerden aan de universiteit, met name advocaten, magistraten en advocaten. Het is ook een aanvullende cursus voor economen die hun kennis over de problemen van de arbeidswereld in de ontwikkelingslanden wensen uit te breiden. Deze opleiding duurt één academiejaar en omvat cursussen "arbeidsrecht, psychologie, arbeidssociologie, arbeidseconomie, arbeidshygiëne en technische samenwerking" in ontwikkelingslanden; maar ook een cursus internationale sociale wetgeving.