Marguerite Van Biesbroeck

Marguerite Van Biesbroeck is afkomstig uit een Gentse familie van kunstenaars en wetenschappers. Zelf legde zij zich in eerste instantie toe op olieverfschilderkunst. Nadien richtte zij zich op de toegepaste kunsten. Ze volgde een opleiding aan het Institut Bischoffsheim waar ze zich onder andere specialiseerde in decoratieve compositie en schilderkunst op keramiek bij Adolphe Crespin (1859-1944). Ze behaalde haar diploma in 1903. Haar ontwerpen worden gekenmerkt door gestileerde bloemen- of plantenmotieven en een kenmerkende, geometrische stijl. Tegelijkertijd studeerde ze ook piano aan het Conservatorium van Gent.

In de beginperiode van haar carrière (1896-1900) maakte zij vooral studies en schilderijen. Ze werd ook lid van Le Cercle Artistique et Littéraire de Gand en in 1901 exposeerde ze er samen met Marie-Anne Tibbaut. Nadien ging zij ook decoratieve objecten maken, waaronder sierborden en -schalen, vazen een doosjes. Deze werden voor het eerst tentoongesteld tijdens de Wereldtentoonstelling in Parijs in 1900.
Later volgde ook deelnames aan de Wereldtentoonstelling in Gent in 1913, de Brusselse Triënnale Salons in 1903 en 1907 en tentoonstellingen georganiseerd door Gentse Cercle Artistique et Littéraire en in haar eigen atelier. In 1910 stelde ze samen met haar schoonzus, Julie Sterpin, beschilderde keramische objecten tentoon. In 1925 nam ze ook deel aan de Wereldtentoonstelling in Parijs.
Daarnaast gaf ze ook lessen, niet alleen in de beschildering van porselein, email en zijde, maar tevens in pyrogravure en lederbewerking.

In 1919 verhuisde ze naar Wisconsin in de V.S., waar haar broer George Van Biesbroeck en schoonzus Julia Sterpin,woonden. Zelf bleef ongehuwd en had ze geen kinderen.