Inge Vahle

Ingeborg Giessler studeerde in de jaren 1930 aan de kunstacademie van Düsseldorf, onder anderen bij Wilhelm Schmurr en Paul Bindel. In 1939 trouwde ze met de schilder Fritz Vahle. Ze was lid van de Reichskammer der bildenden Künste (Rijkskamer voor de Beeldende Kunsten) tijdens het nazitijdperk. Haar deelname aan negen grote tentoonstellingen in deze periode is gedocumenteerd, waaronder de Grote Duitse Kunsttentoonstelling in München in 1941, 1934 en 1944, voornamelijk met bloemstukken.

Van 1945 tot 1956 woonde ze samen met Vahle in Stendal, waar ze als schilder werkte, en was ze nauw verbonden met het landschap. In 1951 exposeerden zij en haar man in de Henning Galerie in Halle/Saale, en in 1955 exposeerde het echtpaar hun werk op speciale tentoonstellingen in Stendal, Salzwedel en Langenapel. Later woonden ze beiden in Dortmund en Darmstadt, waar ze het atelierhuis Vahle bouwden.

In 1972 organiseerde Adelbert Van de Walle als conservator van het Museum voor Sierkunsten in Gent, een tentoonstelling van het werk van Inge Vahle.

Naast haar grafische werk en schilderkunst viel ze vooral op door haar wandtapijten, onder meer voor openbare gebouwen in Darmstadt. Een vijf meter hoog textielwerk kreeg bijzondere aandacht op de Zesde Internationale Biënnale van Lausanne in 1973.