Organisatie, Belgische Vereniging van Nederlandstalige Stedebouwkundigen (BVS)

De Bond van Vlaamse Stedebouwkundigen werd in 1965 opgericht in Antwerpen. De vereniging beschermde de beroepsbelangen van de leden door 1) het bepalen van de taken en plichten van stedenbouwkundigen, 2) het bevorderen van de vorming van stedenbouwkundigen en 3) het samenwerken met andere nationale of internationale organisaties. Leden van de BVS informeerden zich via deelname aan internationale congressen over theorie, praktijk en terminologie van de 'stedebouw' en waren onder andere actief bij de uitbouw van een Europese vereniging van 'stedebouwkundigen' (ECTP). De communicatie onder de leden gebeurde aanvankelijk met een getypt tijdschrift.

Hoewel de afbakening niet zo strikt was, appelleerde de BVS in eerste instantie aan de ontwerpende/'creatieve' stedenbouwkundigen (opgeleid in academies en hogescholen), terwijl een vereniging als de Vlaamse Federatie voor Planologie (VFP) meer de universitaire/theoretisch gerichte planologen aansprak. In de jaren 1980 bestond er een overlegorgaan tussen de Bond van Vlaamse Stedenbouwkundigen, de Vlaamse Federatie voor Planologie, en het Genootschap Planologie. Het overleg kwam voort uit de noodzaak om op de hoogte te zijn van elkaars activiteiten en de behoefte aan overleg rond gemeenschappelijke problemen. Soms leidde dit overleg tot gezamenlijke stellingname en acties rond ruimtelijke problemen en beleid.

In 1987 werd de naam van de organisatie gewijzigd in ‘Belgische Vereniging van Nederlandstalige Stedebouwkundigen' (waarbij de afkorting BVS behouden bleef), om zo ook de Nederlandstalige collega’s actief in Franstalige België en in het buitenland te vertegenwoordigen, en om het onderscheid met de Franstalige tegenhanger CUB te verduidelijken. Op dat moment kreeg de BVS het statuut van vzw. In 1997 werd de BVS opgeheven, net als de VFP en het Genootschap Planologie, toen er met de VRP een overkoepelende vereniging werd opgericht.