Raymond Lemaire

Raymond Lemaire speelde zowel in België als in het buitenland een belangrijke rol in de ontwikkeling van de monumentenzorg in de 2de helft van de 20ste eeuw. Hij was hoogleraar kunstgeschiedenis, architectuur en monumentenzorg aan de universiteiten van Leuven en Louvain-la-Neuve. Lemaire werd al zeer jong assistent (1947), docent (1949) en gewoon hoogleraar (1953) aan de Katholieke Universiteit Leuven. Hij doceerde er kunstgeschiedenis en geschiedenis van de bouwkunst, in de beide landstalen. Na de splitsing van de universiteit vervolgde hij zijn lessen, als gewoon hoogleraar aan de Université Catholique van Louvain-la-Neuve en als buitengewoon hoogleraar aan de KU Leuven, tot aan zijn emeritaat in 1986.

Lemaire was één van de voornaamste medeauteurs van het Charter van Venetië (1964). Hij stichtte in 1965 ICOMOS. Hij is vooral bekend vanwege de restauratie van het Groot Begijnhof van Leuven, waar hij de principes van het Charter van Venetië toepaste, en vanwege de bouw van de nieuwe stad Louvain-la-Neuve (algemeen directeur Groupe Urbanisme-Architecture). Het stedenbouwkundig concept van deze nieuwe stad is geïnspireerd op de structuur van een historische, traditionele stad. In 1976 stichtte hij in de schoot van het Europacollege het postuniversitair Centrum voor Monumentenzorg, dat evenwel na enkele jaren, omwille van subsidieproblemen, naar de KU Leuven verhuisde en thans zijn naam draagt.