Emile Vinck

Emile Vinck beëindigde zijn opleiding als Doctor in de Rechten. Nadien was hij onder meer secretaris van de Fédération National des Conseillers Communaux Socialistes (in 1896) en oprichter van Le Mouvement Communal, het blad van deze federatie. Hij was ook socialistisch gemeenteraadslid van Elsene vanaf 1904, provinciaal senator van Brabant (1912-46), guaestor (1919) en voorzitter (1932-46) van de Senaat. Vinck was voorzitter van de Nationale Maatschappij voor Goedkope Woningen, directeur van de Bond van Steden en Gemeenten en voorzitter van de commissie voor het Paleis van Justitie en de Halfeeuwfeestmuesea. In 1946 was hij commissaris-generaal van de Belgische afdeling van de Internationale Tentoonstelling Urbanisme et Habitation in Luik.

Emile Vinck richtte in 1913 zowel de Union Internationale des Villes op, als de Belgische tak de Union des Villes et Communes belges.
Tijdens de Eerste Wereldoorlog werkte Vinck in Nederland samen met Paul Otlet, Louis Van der Swaelmen en de Nederlandse stedenbouwkundige Hendrik Petrus Berlage aan de voorbereiding van de wederopbouw van België. In de jaren 1920 werkte de Luikse stadsingenieur Pol De Bruyne op de congressen van de ‘Union des Villes et Communes Belges’ (1924 en 1925) een wetsvoorstel uit dat een aantal gemeenten in grote agglomeraties zou verplichten tot het opmaken van aanlegplannen. De Bestendige Deputatie zou adviseren, de ‘Hogere Commissie voor de Urbanisatie’ goedkeuren. Pas in 1932 diende de voorzitter van de ‘Belgische Vereniging voor Steden en Gemeenten’ (de socialistische senator Emile Vinck) het voorstel in bij de Senaat - waar het meteen strandde.