Emiel Veranneman

Emiel Veranneman studeerde architectuur aan het Sint-Lucasinstituut in Gent. Op aanraden van zijn oom Constant Permeke volgde hij nadien een opleiding aan La Cambre, waar hij onder meer les kreeg van Herman Teirlinck, Lucien François en Luc Haesaerts. Hij behaalde vervolgens een diploma in interieurontwerp aan het ISAD, waar hij in contact kwam met Henry van de Velde. Na zijn afstuderen begon hij zijn carrière als meubelontwerper vlak na de Tweede Wereldoorlog. Hij liep twee jaar stage bij een antiquair-archeoloog, waar hij diverse meubelstijlen bestudeerde.

In 1951 werd hij geselecteerd voor de Nationale Wedstrijd van de Kristelijke Arbeiders Vrouwengilden en voor de wedstrijd Modern Meubilair van het Ministerie van Middenstand. Begin jaren 1950 ontwierp hij een volledig interieur voor meubelfabrikant Vandenberghe-Pauvers en modelkamers en meubels voor de tentoonstellingen De Thuis en Salon van het Kind in 1952. In 1953 werkte hij aan de inrichting van appartementen voor de tentoonstelling Het Nieuwe Wonen op het Kiel in Antwerpen en nam hij deel aan de internationale tentoonstelling 'Formes nouvelles' in Parijs. In 1955 en 1956 nam hij deel aan het Nationaal Salon voor Modern Sociaal Meubel in Gent. In 1957 ontwierp hij het interieur van een twintigtal winkels voor breiwol in opdracht van Trois Suisses. Tijdens Expo 58 was hij verantwoordelijk voor het ontwerp van de erehal der Binnenhuisarchitecten van het Belgisch Paviljoen.

Zijn grote doorbraak kwam in 1958 toen hij samen met zijn vriend Octave Landuyt exposeerde in het Brusselse Paleis voor Schone Kunsten. Opvallende stukken waren een kuipzetel bekleed met antiloopleer en gelakt meubilair, geïnspireerd door de Japanse cultuur. Zijn werk was eerder robuust van aard. Eind jaren 1950 legde hij zich toe op het ontwerpen van meer exclusieve meubels in plaats van seriemeubels. Vanaf de jaren 1960 nam hij meer afstand van de meubelindustrie en richtte hij zich op het ontwerp van unieke stukken. Hij ontwierp onder meer interieurs voor opdrachtgevers uit het kunstenaarsmilieu, waaronder Octave Landuyt (1966), Vic Gentils (1966), Bram Bogart (1968), Roger Raveel (1974) en Pol Mara (1978). Zijn ontwerp van de Osaka zetel werd geselecteerd voor het Belgisch paviljoen tijdens de wereldtentoonstelling in Japan.

Naast zijn activiteiten als meubelontwerper was Emiel Veranneman ook actief als galeriehouder, kunsthandelaar en kunstverzamelaar. Samen met zijn echtgenote Madeleine Veranneman opende hij midden jaren 1960 een galerie. Begin jaren 1970 verplaatste hij onder de naam Stichting Veranneman zijn activiteiten naar Kruishoutem, waar hij een internationaal centrum voor beeldende kunst opende. In 1974 werd de galerie ondergebracht in het gebouw van de Stichting Veranneman in Kruishoutem, waar zij zich vandaag nog steeds bevindt.

In 1994 werd in het Museum voor Sierkunst in Gent een overzichtstentoonstelling aan hem gewijd. In datzelfde jaar ontving hij de Henry van de Velde Prijs voor Loopbaan voor zijn volledige carrière.