Paul Saintenoy

Architect Paul Saintenoy leefde tussen 1862 en 1952. Zijn studies genoot hij aan de Antwerpse academie bij J. Schadde (1881-82) en aan de Brusselse academie bij F. Laureys (1882-85). Hij was een veelzijdig persoon. Vanaf het beëindigen van zijn studies kende hij een enorme passie voor architectuurgeschiedenis. Hij werd hierin docent aan de Brusselse academie en was ook actief als restaurateur. In zijn oeuvre vertrok hij steeds vanuit een grondige studie van de site en het programma van de specifieke opdracht. Zo kwam hij tot een knappe combinatie van traditie en een eigentijdse vormentaal en techniek in een divers oeuvre. Verscheidene realisaties waren beïnvloed door gotiek of renaissance, zoals het huis aan de Paul Spaakstraat in Elsene (1890), het ontwerp van de Palais de la Ville de Bruxelles voor de wereldtentoonstelling van 1897 en de apotheek Delacre te Brussel (1898). Daarnaast realiseerde hij ook gebouwen in art nouveau in Brussel, namelijk het huis Lunden (1896) en de knappe uitbreiding aan de winkel Old England samen met J. De Becker (1898-1900). Dit laatste werk is een van de voornaamste gebouwen in art nouveau in de hoofdstad, want het valt op door de sterke combinatie van zichtbaar staal en gietijzer, een nieuwe stijl en gedurfd kleurgebruik. Andere innovatieve werken zijn de huizen Dubois-Petit en Cahen (1899 en 1901, gesloopt) in gewapend beton of de verbouwing van het huis Losseau in Bergen (1900-1905). Daarnaast realiseerde hij vanaf 1904 enkele banken in Parijs en Brussel, die getuigen van classicisme. Vanaf de Eerste Wereldoorlog legde hij zich toe op de studie van de geschiedenis van de nationale architectuur, wat zou uitmonden in talrijke publicaties over geschiedenis, kunst en archeologie. Ook als docent streefde hij ernaar zijn leerlingen een onderricht te bieden in een diversiteit aan architectuurstijlen. Paul Saintenoy was ook, vooral na de Eerste Wereldoorlog, actief in talrijke organisaties, zoals de Académie Royale d’Archéologie de Belgique en de KCML.