Henry Lacoste

Henry Lacoste werd geboren als zoon van een zilversmid en slotenmaker uit Doornik, waardoor hij van thuis uit de artisanale praktijk en de mogelijkheden van een goed gekozen materiaalgebruik had leren kennen die zijn architectuur zouden onderscheiden van zowel de modieuze art deco als het doctrinair modernisme. Lacoste voltooide zijn architectuurstudies aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten in Brussel (1904-08) en de Ecole des Beaux-Arts in Parijs waar hij in 1914 het diploma van architect behaalde. Meteen na zijn afstuderen participeerde hij aan de Mission Dhuicque, wat niet geheel conflictloos is verlopen. Lacoste maakte nauwkeurige opmetingen en tekeningen van belangwekkende gebouwen in Lo (de Sint-Pieterskerk, het gemeentehuis, het zusterklooster, de abdij), Veurne (het belfort, de Sint-Niklaaskerk, het stadhuis, de Appelmarkt, woningen op de Grote Markt en de Sint-Walburgakerk), de Onze-Lieve-Vrouwekerk in Poperinge, woningen in Nieuwpoort enzovoort. De taken die Lacoste opnam binnen de Mission werden geïdentificeerd door Liliane Liesens en Eric Hennaut aan de hand van de voorbereidende schetsten en tekeningen die zich in het archief Lacoste bij de Archives d’Architecture Moderne bevinden, de tekeningen van de Mission die worden bewaard bij het Vlaams Instituut voor het Onroerend Erfgoed zijn immers niet voorzien van een handtekening.Terwijl Eugène Dhuicque zich vooral bezig hield met de fotografie, waren het zijn medewerkers die de minutieuze tekeningen van de monumenten tekenden die het inventarisatieproject vereiste. De – volgens Lacoste – zeer autoritaire manier van werken van Dhuicque leidde echter tot een conflict met Lacoste die meer autonomie wilde binnen de missie om zijn opdrachten te realiseren. Na de oorlog zou de fascinatie die Lacoste koesterde voor het verleden en de kennis die hij opdeed tijdens de oorlogsjaren door zijn betrokkenheid bij de Mission Dhuicque, mee de unieke positie van Lacostes architectuur in het interbellum bepalen. Hij vestigde zich in Brussel en kreeg bouwopdrachten over heel België. Onmiddellijk na de wapenstilstand kreeg hij in Lo enkele belangrijke restauratieopdrachten en mocht hij ook een nieuw stedenbouwkundig plan voor het dorp tekenen dat uiteindelijk niet werd uitgevoerd. In dit plan uit 1919 schiep hij de mogelijkheden om van Lo een modern centrum te maken, zonder het verleden en de culturele rijkdom van het oude Lo te negeren. Zo plande hij een met bomen omgeven wandelboulevard op het tracé van de oude stadswal en voorzag hij drie uitvalswegen die met woningen in lokale bouwtraditie waren bebouwd. Nog in Lo plande hij een arbeiderswijk, een wijk voor handelaars in bouwmaterialen en een wijk extra muros met open bebouwing en veel aandacht voor privaat en collectief groen. Zijn plan kende heel wat weerstand, en uiteindelijk werd Lacostes visie alleen behouden met betrekking tot de restauratie van de Sint-Pieterskerk die hij naar 19e-eeuwse traditie wilde vrijmaken. Lacoste specialiseerde zich na de oorlog ook in gedenkmonumenten voor de gesneuvelden, en deed ervaring op over de wederopbouw doordat hij als architect van Bléharies nabij Doornik was aangesteld om de wederopbouw van het dorp te realiseren. Hij deed hiervoor heel wat studiewerk en bouwde uiteindelijk een nieuwe kerk en het gemeentehuis. Vanaf 1926 werd hij leraar aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten in Brussel.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog werkt hij verschillende stedenbouwkundige plannen uit voor Doornik, Brussel en Namen.