Alfons Hoppenbrouwers

Alfons Hoppenbrouwers werd geboren in 1930 te Antwerpen, op 30-jarige leeftijd startte hij zijn eigen architectuurbureau op in Schaarbeek, nadat hij in 1957 aan de KUL afstudeerde als burgerlijk ingenieur-architect. Hij is de architect van Westrand in Dilbeek, maar ook de Broederschool in Groot-Bijgaarden staat op zijn naam. Het Filip Neri lyceum (huidige Inspirocollege) in Houthalen en het EHSAL-gebouw in Brussel zijn tevens realisaties. 

In de jaren'60, de periode waarin Hoppenbrouwers Westrand ontwierp, werd hij vooral beïnvloed door het brutalisme. Net zoals Le Corbusier (in Ronchamp) gebruikt hij ruwe vormen van beton, stucco en glas. Ook Hans Scharoun (de foyer van de Berliner Filharmonie) beïnvloedde Hoppenbrouwers. De uiterlijke vorm werd ondergeschikt aan de vereisten van het interieur. Ook de popart, waarin uitgebreid gebruik wordt gemaakt van de clichés uit de consumptiemaatschappij, beïnvloedde Hoppenbrouwers. Popart was populair bij het gewone publiek: ongecompliceerd en niet verbonden aan ingewikkelde theorieën. Volgens Hoppenbrouwers moest een architect een katalysator zijn die de wensen van het volk aanhoort en ze vormgeeft. De architect moest kunst maken vanuit een democratische ingesteldheid. 

Naast architect was Hoppenbrouwers ook beeldend kunstenaar. De rode draad doorheen zijn oeuvre is het onderzoek naar de relatie tussen figuur en achtergrond. De kleurrijke, abstract-geometrische acrylschilderijen zijn gebaseerd op getallenverhoudingen en -reeksen, geïnspireerd op de muziek van onder meer J.S. Bach. Van maart 1996 tot en met januari 1997 werkte Hoppenbrouwers aan Die Kunst der fuge - BMW 1080. Deze schilderijengroep bestaat, net als de gelijknamige bundeling van muziekstukken van J.S. Bach, uit canons en contrapuntscomposities.

Hoppenbrouwers was een belangrijk figuur voor het architectuur- en kunstonderwijs. In 1957 richtte hij de kunsthumaniora van Sint-Lukas Brussel op, 7 jaar later kwam er dankzij hem een afdeling stedenbouw aan het Hoger Sint-Lukasinstituut in Schaarbeek. In 1987 werd hij hoogleraar architectuur aan de Hogeschool voor Wetenschap en Kunst, Departement Architectuur, Gent-Brussel. 

Ook buiten het onderwijs was Hoppenbrouwers een belangrijke drijfveer voor kunst, architectuur en stedenbouw. Hij stichtte in 1968 het Sint-Lukasarchief, centrum voor onderzoek, informatie en documentatie over recente architectuur en stedenbouw in België. Het stedenbouwkundig plan voor de redding van de Cogels-Osywijk in Antwerpen en de urgentie-inventaris van het bouwkundig erfgoed van Brussel hoofdstad kwamen dankzij dit centrum tot stand. In 1979 stichtte hij de Sint-Lukas-galerij ter promotie van actuele kunst. 

Op 16 februari 2001 overleed Alfons Hoppenbrouwers, hij werd begraven op het kerkhof van de broeders in Groot-Bijgaarden. 

Alfons Hoppenbrouwers bracht een beperkt maar eigenzinnig oeuvre tot stand en oefende via zijn onderwijs aan Sint-Lucas in Schaarbeek een aanzienlijke invloed uit op meerdere generaties Vlaamse architecten. Zijn interesse ging aanvankelijk uit naar De Stijl, het constructivisme, en Le Corbusier, daarna naar het brutalisme, expressionisme, de participatie-ideologie, het postmodernisme en het deconstructivisme. Die interesses tekenen zich af in zijn eigen werk, dat naast woningen en scholen enkele openbare gebouwen bevat.