Alexis Dumont

Alexis Dumont is de oudste zoon van de architect Albert Dumont. Hij studeerde architectuur aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten in Brussel van 1896 tot 1901 onder leiding van Ernest Acker (1852-1912) en Joseph Jean Naert (1838-1910). Na zijn stage in Londen bij architect en stedenbouwkundige Pridmore, werkte hij vanaf 1902 samen met zijn vader tot aan diens dood in 1920. Vanaf 1905 ondertekenden ze samen hun wedstrijdinzendingen en ontwerpen. Het hoogtepunt van hun samenwerking is de Universtité du Travail in Charleroi en de tientallen villa’s, niet alleen in de badplaats De Panne, waarvan Albert Dumont het tracé had vastgelegd (heden Dumontwijk), maar ook in Koksijde, Middelkerke en Duinbergen. Tijdens de oorlog engageerden Albert en Alexis Dumont zich voor de Commission d’études pour la reconstruction. Alexis Dumont nam na de wapenstilstand een belangrijke rol in bij de wederopbouw van de gemeenten Kemmel en Loker. In Kemmel werden enkele woningen, de parochiekerk Sint-Laurentius en het gemeentehuis dat tegelijkertijd als brandweerkazerne fungeerde naar het ontwerp van Dumont heropgebouwd. In Loker was hij verantwoordelijk voor de reconstructie van de parochiekerk Sint-Petrus (1922), de heropbouw van de kloosterschool (1922), onderwijzerswoning (1925) en pastorie (1923). Buiten de Westhoek concentreerde zijn wederopbouwactiviteit zich vooral in Baranzy in de provincie Luxemburg waarvoor hij in opdracht van de Dienst der Verwoeste Gewesten plannen maakte. In dezelfde periode werkte Alexis Dumont ook aan het ontwerp van de ULB-campus op de Solbosch. Deze gebouwen werden in een neo-Vlaamse barokstijl gebouwd – met belforttoren – naar de wens van de Commission for Relief in Belgium Educational Foundation. Andere markante ontwerpen van Dumont zijn het Shellgebouw en de Citroëngarage in Brussel – deze laatste bouwde hij in samenwerking met Marcel Van Goethem – die getuigen van een functionalistische inslag.Dumont was vanaf 1905 lid van de Société Centrale d’Architecture de Belgique waarvan hij tot twee maal toe voorzitter werd (van 1934 tot 1936 en van 1944 tot 1946). Na de Tweede Wereldoorlog werkte Alexis Dumont nauw samen met zijn neef, Philippe Dumont (1914-1988). Vanaf dan concentreerde hij zich op de stedenbouwproblematiek in Brussel en zette hij zich in voor de monumentenzorg als lid van de Koninklijke Commissie voor Monumenten en Landschappen. De architectuur van Alexis Dumont kenmerkt zich bovenal door een subtiel evenwicht tussen regionalisme en classicisme dat het modernisme integreert zonder het dogmatisch te volgen.