Dani Franque

Het werk van Dani Franque situeert zich binnen de heropleving van keramiek in de naoorlogse periode, en meer bepaald in de Antwerpse kunstkringen. Ze volgde een kunstopleiding aan de Antwerpse Academie voor Schone Kunsten en was leerling van prof. Van Vlasselaer. Ze maakte deel uit van een groep studenten, onder wie ook Louise Servaes (1923-2010), Lutgart De Meyer (1924-2024) en haar latere echtgenoot Jef Verheyen (1932-1984), die een interesse ontwikkelden voor de artistieke mogelijkheden van keramiek. Mede op hun vraag werd er in 1953 een keramiekklas opgericht onder leiding van de Brusselse beeldhouwer Olivier Strebelle (1927-2017).

In 1955 richtte Dani Franque samen met haar echtgenoot en twee andere bevriende keramisten een eigen keramiekatelier en -winkel op in de Rubensstraat in Antwerpen. Dani Franque stond bekend om haar 'fijne hand' omdat ze hele dunne wanden wist te creëren, en haar fascinatie voor de Chinese keramiek. Vanaf 1956 legde haar man zich toe op de schilderkunst en hield Dani Franque het keramiekatelier alleen verder draaiende. In 1957 nam ze deel aan het Derde Nationaal Salon voor Moderne Sociale Meubelkunst. Vanaf 1961, toen de zorg voor hun drie kinderen moeilijk te combineren viel met hun artistieke werk, stopte zij met haar productie. Haar echtgenoot brak in die periode internationaal door als kunstenaar en zij legde zich toe op het ondersteunen van zijn carrière.