Charles De Pauw

Charles de Pauw is een Belgisch projectontwikkelaar en was de drijvende kracht achter het Manhattanplan in de Brusselse Noordwijk. Dankzij zijn connecties maakte De Pauw in 1957 zijn grote intrede in de vastgoedwereld. De Pauw schoot Claude De Clercq ter hulp, die net met Armand Blaton Parking 58 had gebouwd op de plaats van het vroegere Palais d'été. Ondanks de massale toeloop voor de Wereldtentoonstelling van 1958 op de Heizel, bleef het stadscentrum leeg. Met de Pauw's hulp werd de parkeergarage alsnog rendabel. Voor De Pauw was een eerste samenwerking met de Brusselse schepen van stedenbouw Paul Vanden Boeynants. Samen met Vanden Boeynants groeide de Pauw uit tot de koning van de Brusselse betaalgarages. Zijn bedrijf heette eerst Terres et Domaines, en werd later omgedoopt tot Consortium des Parkings, en vanaf 1970 tot Compagnie de Promotion (de afkoring CDP waren niet toevallig ook zijn initalen).

In de jaren 1960 was hij de bezieler van het Manhattanplan voor de Noordwijk, dat niet minder dan 54 torens voorzag. Hij had zijn voorstel om een World Trade Center (WTC) op te richten eerst in Antwerpen gepresenteerd, maar was er uiteindelijk de deur gewezen. In Brussel vond hij wel gehoor. Gebruik makend van een stedenbouwkundig kader dat speculatie aanmoedigde en grondrenten faciliteerde, kocht de groep De Pauw een gebied van 53 hectaren op in een dichtbevolkte volkswijk, waar grootschalige onteigeningen en uitdrijvingen plaatsvonden. Hele straten werden zonder elektriciteit gezet en de bulldozers reden al rond voor alle goedkeuringen gegeven waren. De Pauw liet zijn plannen uittekenen door architecten van het Belgische modernisme, zoals Jacques Cuisinier en Groupe Structures. Hun programma van radicale vernieuwing liet hem toe om verzet tegen zijn sloop- en uitdrijvingsplannen makkelijk weg te zetten. Bovendien waren ook hun goedkope bouwtechnieken van de modernisten, met hun gestandaardiseerde betonstructuren en glazen vliesgevels, interessant voor de Pauw.