Organisatie, Samenlevingsopbouw Limburg

Door de sluiting van de steenkoolmijnen in de jaren 1960 en de onzekere economische situatie werd in Limburg de Vereniging voor Streekontwikkeling opgericht. Vanuit deze samenwerking poogde men tot een herstel te komen van het economische leven. Er waren vijf streeksteunpunten: Maasland, West-Limburg, Zuid-Limburg, Midden-Limburg en Noord-Limburg. In de jaren 1980 kwam er een ondersteuningsorganisatie voor de lokale buurtgerichte opbouwwerkinstellingen: het Steunpunt Opbouwwerk (STEBO). Met een herstructurering van het opbouwwerk in Vlaanderen ontstond in 1985 een overleg-organisatie, Limburgs Overleg Opbouwwerk-Steunpunten (LOOS). In 1993 ging LOOS over in het Regionaal Instituut voor Maatschappelijk Opbouwwerk Limburg (RIMO-Limburg).
RIMO-Limburg richtte zich tot achtergestelde groepen met veelal een combinatie van problemen zoals het gebrek aan betaalbare sociale woningen, waardoor sommigen in krotten woonden, en een overaanbod aan kleine leningen, waardoor velen bergen schulden hadden. Die achtergestelde groepen waren meestal groepen met een migratieachtergrond, maar ook kleine dorpsgemeenschappen in Zuid-Limburg, of alleenstaande moeders. Het RIMO-Limburg werkte rond drie thema’s: verbetering van de woonkwaliteit, opvolging van achtergestelde groepen en de impulsgebieden zoals woonwagenparken. Gedurende de jaren bleef RIMO-Limburg zich inzetten voor het versterken van de leefbaarheid in buurten, en het verbeteren van de woonkwaliteit, het onderwijs en de dienstverlening. De organisatie werd later nog hernoemd naar Samenlevingsopbouw Limburg, en in 2021 naar SAAMO Limburg.