Marc Dessauvage

Marc Dessauvage studeerde architectuur aan het Hoger Architectuurinstituut Sint-Lucas Gent (1952-1957). Daarnaast volgde hij tussen 1957 en 1961 aan het Hoger Architectuurinstituut Sint-Lucas Gent en aan het architectuurinstituut (NHIBS) Antwerpen lessen stedenbouw. Tijdens zijn opleiding werden zijn grafische vaardigheden bekroond met de 'Prijs Kan. De Gheyn voor Opmeting van Historische gebouwen' (1953) en de 'Prijs Broeder Inspecteur-Generaal Alfred Maurice voor Natuurschetsen met de Vrije Hand' (1954). In 1959 nam hij deel aan de wedstrijd Pro Arte Christiana (Vaalbeek) voor het ontwerp van een kerk in Mortsel. Met zijn vernieuwend ontwerp, dat symbool stond voor een nieuwe kerkelijke architectuur, behaalde hij de eerste prijs. Vanaf dat moment startte zijn loopbaan als zelfstandig architect.

In de jaren 1960 groeide hij uit tot een vooraanstaand kerkenbouwer. Hij realiseerde een aantal opvallende parochiekerken, uitgewerkt volgens de nieuwe postconciliaire opvattingen. Zijn kerkontwerpen waren gereduceerd tot de architectonische essentie met een sterke functionele organisatie, waarbij vooral de verhouding tussen de gelovigen en het altaar belangrijk was. Dessauvage noemde ze zelf 'woonkerken'. Mooie voorbeelden zijn er in Ezemaal (Sint-Aldegondiskerk, 1962), Holsbeek (Sint-Caroluskerk, 1962), Herne-Kokejane (O.-L.-Vrouwkerk, 1963) en Westmalle (Sint-Pauluskerk, 1964). In de tweede helft van de jaren zestig verruimde Dessauvage zijn visie over het kerkgebouw; zijn kerken kregen een grotere diversiteit aan maatschappelijke functies en overschreden het zuiver liturgische. Het werden polyvalente gemeenschapscentra, uitgewerkt binnen een stedenbouwkundige context. Interessante voorbeelden hiervan zijn het parochiecentrum Don Bosco in Kessel-Lo (1965-1970) en het Gemeenschapscentrum Onze-Lieve-Vrouw-Termuilen in Liedekerke (1972-1974). In Westmalle bouwde hij het klooster Magnificat (1966-1970) en in Hasselt het ontmoetingscentrum Godsheide (1969), en in dezelfde geest realiseerde hij voor de Leuvense universiteit het Erasmusgebouw voor de faculteit Letteren (1971-1972).

Dessauvage ontwierp ook een aantal privéwoningen, doorgaans vrijstaande eengezinswoningen die hij zelf 'tuinwoningen' noemde. Net zoals bij zijn kerken waren ook zijn woningen gekenmerkt door de integratie van het gebouw in de natuur, het gebruik van baksteenmetselwerk en beton. Ook kenmerkend was de nauwgezette aandacht voor het grondplan met betrekking tot het interne functioneren. Enkele interessante voorbeelden zijn de tuinwoning Verbeeck in Pellenberg (1965), de woningen Uytterhoeven in Meensel-Kiezegem (1966) en Geerts in Kessel-Lo (1967) en natuurlijk zijn eigen woning in Loppem (1980). Na een periode van zes jaar inactiviteit kreeg Dessauvage in 1982 van de Katholieke Universiteit Leuven de opdracht een uitbreiding te ontwerpen voor het psychiatrisch centrum Salve Mater in Lovenjoel. Wanneer hij een jaar later ook gevraagd werd voor een stadsvernieuwingsproject in Brugge, namelijk de verbouwing van het negentiende-eeuwse Sint-Janshospitaal tot hotelcomplex Sheraton, leek zijn carrière een nieuwe weg in te gaan. Dessauvage overleed echter plots op 12 december 1984.

Carrièreoverzicht:
1957: samenwerking met architect Willy Valcke (wedstrijd gemeentehuis De Panne)
1959: 1° Prijs wedstrijd Pro Arte Christiana, Vaalbeek: ontwerp kerk Mortse
1960: 1° Prijs beperkte wedstrijd Retraitehuis, Alken-Kievit;
1960: deelname aan tentoonstelling te München;
1961: 1° Prijs wedstrijd Ontwerp Bedevaartkapel, Kerselare-Oudenaarde
1961: deelname aan tentoonstelling te Montreal;
1962: deelname aan tentoonstellingen te Gent, Parijs, Hilvarenbeek en Salzburg;
1963: Vijfjaarlijkse Prijs voor Architectuur Provincie West-Vlaanderen (1° en 2° prijs en vermelding);
1963: deelname aan tentoonstellingen te Rupelmonde, Antwerpen en Krefeld;
1964: deelname aan tentoonstellingen te Keulen, Salzburg en Gent;
1965: 1° Prijs beperkte wedstrijd Onze-Lieve-Vrouw-Termuilenkerk, Liedekerke;
1966: 1° Prijs beperkte wedstrijd Monasterium Magnificat, Westmalle;
1968: 2° Prijs ideeënprijsvraag Kerkruimte(n) met annexen, Utrecht-Overvecht;
1981: laureaat Architectuurprijs Cembureau van het Verbond van de Cementnijverheid (België) en van de Europese Vereniging voor Cement (voor eigen woning te Loppem, °1972/1978-80).