Isia Isgour

Isgour werd geboren in Minsk in het Russische Keizerrijk in 1913, maar verhuisde op jonge leeftijd naar België. Tussen 1931 en 1935 studeerde hij architectuur aan de Académie royale des beaux-arts in Brussel. Tijdens de Tweede Wereldoorlog vluchte Isgour naar Zwitserland, waar hij in Genève stedenbouw studeerde. Na de oorlog maakte hij zijn stedenbouwopleiding af aan de ULB. Als architect was een groot deel van zijn oeuvre geweid aan industriële gebouwen in het kader van de wederopbouw. Hij werkte vaak in opdracht van de mijnmaatschappijen (cités, ingenieurswoningen, mijngebouwen...) maar ook voor de verschillende mijngemeentes (scholen, sportinfrastructuren). Het sanatorium Sint-Barbara voor zieke mijnwerkers opgericht in de bossen van Lanaken is zijn meest opgemerkte realisatie.

In Brussel realiseerde hij in de meer welvarende periode van de jaren 1950 en '60 diverse appartements- en kantoorgebouwen. Door de plotse dood van de ontwerper in 1967 werd zijn bureau ontbonden. Isgour werkte op dat moment aan de plannen voor een sportcentrum in Genk, maar na zijn overlijden liet zijn echtgenote Liane Ranieri het project afmaken door het Brusselse architectenbureau van Henri Montois. In 1999 werd een tentoonstelling over zijn werk met foto's, plannen, tekeningen, computersimulaties en architectuurroutes georganiseerd in het voormalige mijngebouw van Houthalen-Helchteren. In 2008 gaf het Centrum Vlaamse Architectuurarchieven een publicatie 'focus architectuurarchieven' uit over Isia Isgour en zijn oeuvre.